Read more: The PsyKiK Writer: 2012

Thursday, December 13, 2012

That 6 hours!!!

 (This post is an article which i wrote on Infosys blog four years back when i rejoined the company after that tragic bike accident in 2008. Thanks to my friend Ashok Sam Alex, for getting me this back)

"I accelerate my bikes throttle as if its my last day... With fast music playing in my earphones, cool breeze kissing you...with misty fog.... when you just vroooooooom at 100, its HEAVEN!!!

On this road only lorries n trucks will b passing by at tht time.. So if u r not bit careful, you could see the real heaven."

I had used these words in my blog dated November 10th 2008, unknowing that it would come true. Yes... Exactly after 1 month of writing these words, i almost saw the HEAVEN,rather HELL...

I tried to open my eyes...but i couldn't. I searched for something beside me and felt the thickly grown grass. Something was flowing down through my forehead. I touched my forehead and felt blood on my fingers. I understood, i had an accident and i am lying down somewhere, but donno where is it!!!

I had consciousness when i was lying down.But couldnt do anything.I couldnt move or open my eyes or talk. Still i manged to take my mobile form pocket and with closed eyes, i could go correctly to the telephone directory from the menu. I had that much consciousness. I randomly picked few numbers and tried to call for help. All i knew was that i had an accident but couldnt tell anyone where i was. I was unable to talk properly too.I left that method when i found it as useless. All i could do was to lie down there on roadside in a cold december night and wait for someone who pass by to see me. I cried to GOD. While lying down, the smell of blood from my body had invited the stray dogs around and some other unknown creatures. I could feel the stray dog who was standing on my chest and trying to lick the blood from my face. All i could do was to make some mere voice and try to shoo them away by hitting the grass around me. I fought.... i fought badly to survive, to keep my life with me and decided not to give up.I called out GOD to help me on top of my voice.Thats what all i could do. I kept shouting and calling GOD.I hoped if anyone who pass by hear my voice and come for help. No one came...I tried to remember what happened....
December 12, 2008, 12:15 A.M

I am riding my bike at a great speed. somewhere around 90-100 km/hr.I had fast music playing in my breeze and lonely road excited me more.I am going to take a turn near my was then a lorry or truck (i dont remember exactly) came from opposite direction.The glare from the light of the vehicle directly fell into my eyes.I couldnt see anything as i became blind and i couldnt turn my vechicle.I went straight instead of taking the turn and hit an electric post. Now i lie down on ground with bleeding from forehead and pain as if all my bones are broken....

I could hear some voices near me. i could hear people talking. i understood there are someone near me and i asked for help. They had my infosys id card and i could hear one person telling

" I think this number belongs to him. There is no point in calling this number"

I understood they are talking about the contact number given in my id card.I manged to say them "No, its my father's number" It was 6:30 A.M in the morning by then.I felt someone lifting me and taking me to a vehicle. I realized my wait on roadside for 6 hours are over...I thanked GOD for sending the sunrays soon...

Then i opened my eyes in ICU.My hands were tied to the bed.I could see hundreds of tubes and wires all around my body.I found it hard to breathe.I struggled for a bit of breath.Doctors ran to me and placed an oxygen mask.I felt better and i fell into deep sleep...

My parents had arrived that day itself from Kerala.I came to know all the stories later.While i was on roadside, some people who passed by saw me in the morning.They gathered around but did not do anything.It was then an engineering student called Shwetha came forward and tried to lift me.Other people said,

"Don't touch...You could be in trouble.Anyways this guy won't survive!!!"

But she called her friend Manohar.He came to the spot and was ready to help.But there were no vehicle to take me.It was then a police van arrived that way.The police were going through another route but came this way as the other route was blocked...God's Grace... They took me to Appollo,Mysore in the police van. At first, Doctors were not ready to attend me or do an operation.My pressure was down and pulse was low.I was not even admitted to ICU.By Then my parents, friends and colleagues from Infy had arrived in the hospital and i was taken to ICU. Doctors said,

"its hard for this person to survive.As he was on roadside for 6 hours lot of blood has gone into lungs.Dont trust us or dont trust this hospital, trust only GOD"

Later pulse and pressure came up and they could operate me.But lot of blood was required.22 units of blood were required and the hospital authorities were not ready to give that much for a single person from the blood bank.It was then my colleagues and team mates walked in to donate blood.They gave more than 17 units of blood and i was taken to the operation theatre.

10 hours of operation!!! My facial bones were broken and there was a small crack on the spinal chord. The biggest threat was the blood went into the lungs.almost 1.5 litres of blood were sucked out of lungs.Doctors told that there is a chance of infection.if there is an infection to lungs then nothing could be done and no one can save him.On top of it next day i had fever too.Doctors considered it as starting of infection.But luckily, here also GOD was with me. It was not an infection and tempreature had settled down. Operation was a success and my life was saved.But my face got changed.They had put plates inside my face as the facial bones broke and because of that my face got changed...

On January 29th i was discharged and we directly went to Amrita Institute of Medical Sciences,Cochin.In Mysore my condition was too critical and i was on ventilator for 18 days. They had put a hole in my throat and a tube was connected through it directly to the lungs.for 18 days, i breathed through the tube,means the portion above my neck was not functioning or almost dead.when the doctors at cochin saw my medical report, all they could say was this is a miracle that this person is still alive after a serious head injury.

I had another plastic surgery at Amrita. it lasted for 12 hours. The plates which were put by appolo people were removed and imported titanium plates were used.After the operation, i got my face back.i was there for 2 more weeks. And i was discharged on february 1st.

I had so many bad dreams when i was in ICU.A fear filled in me when it was becomign dark.There were many instances where i struggled for a breath and saw the end of my life. Thrice i saw the face of death and lost my hope.I sruggled like hell for not to be drowned in the ocean of death.There was some power which pulled me back to life. There was some force which made the GOD to decide that he will give me one more chance. It was the prayers of my family, friends and colleagues....

I never thought so many people liked me this much.Everyone were praying for me, right from my mom and dad to those whom i have never seen even once. It was the support of my colleagues which gave me the strength to survive.I owe my Life to them...I thank GOD for giving me a second chance to live. May be i have not fulfilled the aims of this life yet. Or may be he wants me to do more things in this life itself. Whatever it may be, always my eyes fill with tears when i think about the grace of GOD and about the love and kindness people around showered on me...

Today, when im alone, those 6 hours on roadside come to my mind.I get a shock when i think about it.Doctor at Amrita once said, Time is the best healer..Yes, over time, i may get over those thoughts...I never thought i could come back to my desk, browse BB and write this blog. But life is full of surprises.We never know what happens next moment.One thing i know for sure, There are many people to support me, to be with me when i need them most and above all, i know, there is Almighty looking after me...I am under his protection...under the cover which protects all around the world...There is GOD for me.... Its a rebirth... A second life...I realize it. Thank You GOD for showering your blessings on me...I bow before you...Accept my tears....

- Sarath

Friday, November 16, 2012

ന്യൂ ജനറേഷന്‍ തിരക്കഥ

കൊച്ചി നഗരത്തിലെ ഒരു സുപ്രഭാതം.കാര്‍, ബസ്, നടക്കുന്ന ആളുകള്‍, ഹോട്ടല്‍ അടുക്കള,ട്രാഫിക് സിഗ്നല്‍ എന്നിവ കാണിക്കുന്നു. ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ നഗരത്തിന്റെ പല ഇടങ്ങളിലായി നാല്പത്തിയെട്ട് കൊലപാതകങ്ങള്‍ നടക്കുന്നു.അത് വെറും എട്ടു മണിക്കൂറില്‍ കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ ചുമതലപ്പെടുന്ന ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍.

 ഈ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഭാര്യ പാലക്കാട്ടെ ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ പ്രസവിക്കാന്‍ കിടക്കുകയാണ്. അടിയന്തിരമായി ഈ ഭാര്യക്ക് യൂ നെഗറ്റീവ് രക്തം വേണം. കേരളത്തില്‍ യൂ നെഗറ്റീവ് രക്തം ഉള്ള ഒരേ ഒരാളെ ഫേസ്ബുക്കില്‍ ല്കൂടി തപ്പി എടുക്കുന്നു.അയാള്‍ ഇപ്പൊ കൊച്ചിയിലാണ്. വെറും രണ്ടു മണിക്കൂറില്‍ അയാളെ കൊച്ചിയില്‍ നിന്നും പാലക്കാട്ട് എത്തിച്ചില്ലെങ്കില്‍ ഗര്‍ഭം അലസും. അതേ സമയം തന്നെ വെറും ഒരു മണിക്കൂറില്‍ നഗരത്തിലെ ഒസിഒസി ബാങ്ക് കൊള്ളയടിക്കപ്പെടുമെന്നു ഇതേ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന് രഹസ്യ സന്ദേശം ലഭിക്കുന്നു. ബാങ്കിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ട ഈ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ അനുയായി ആയ സര്‍ക്കിള്‍ ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ പോകുന്ന വഴിക്ക് തന്റെ ഭാര്യ മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ കാറില്‍  ദിന്കൊല്ഫി കാ സുടാള്‍ഫിയില്‍ ഏര്‍പ്പെടുന്നത് കാണുന്നു.

Sunday, August 26, 2012

ഓണമാണത്രെ ഓണം!!!

ഓണം ഒക്കെ അടുത്ത് വരികയാണല്ലോ. അത് കൊണ്ടാണിപ്പോ ഇങ്ങനെ ഒരു കുറിപ്പ്. ഈ ഓണം എന്ന ആക്ഹോഷതിനോട് ഞാന്‍ എതിര്‍പ്പാണ്. അല്ല എന്തിനാണ് നമ്മള്‍ ഓണം ആക്ഹോഷിക്കുന്നത് ? മഹാബലിയുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക് എന്ന് പറയും. ഇത് പോലൊരു തരികിട ന്യായം വേറെ കേട്ടിട്ടില്ല. പാവം പിടിച്ച ഒരുത്തന്നെ എല്ലാരും കൂടെ ഒത്തു കളിച്ചു ഭൂമിയുടെ അടിയിലോട്ട് ചവുട്ടി താഴ്ത്തിയിട്ടു വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ കേറി പോന്നോളാന്‍. അതെന്നാ പരിപാടിയ? എന്നിട്ട് ആ വരവ് അങ്ങ് അര്മാദിക്കുക. എന്നാ പിന്നെ പുള്ളിയെ ചവുട്ടി താഴ്താതിരുന്ന പോരാരുന്നോ? സംഭവത്തിന്റെ ഉള്ളു കളികള്‍ അറിയാന്‍ കുറച്ചു പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കണം. എന്ന് വച്ച് ആരും നാലടി പുറകിലോട്ടു നീങ്ങി നിക്കേണ്ട, ഞാന്‍ ഒരു സാഹിത്യ ഭംഗിക്ക് പറഞ്ഞെന്നെ ഒള്ളു, 

Wednesday, August 22, 2012

ആധുനിക യുവതുര്‍ക്കികള്‍....!

മാതാ അമൃതാനന്ദമയി എന്ന വ്യക്തിയെ, വ്യക്തിഹത്യയിലൂടെ,  സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഫ്ര്സ്ട്രെഷന്സിനു ഒരു ആശ്വാസം കണ്ടെത്താനു ശ്രമിക്കുന്ന കേരളത്തിലെ "ചുരുക്കം ചില"  പ്രബുദ്ധ ചിന്താഗതിക്കാരോട് ഒരു ചോദ്യം, "അമ്മ" എന്ന വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥം അറിയാമോ? അമ്മയുടെ സ്നേഹം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കില്‍, സംസ്കാരപൂര്‍ണമായ ഒരു പൈതൃകം അവകാശപ്പെടാനുന്ടെങ്കില്‍, ഒരിക്കലും നിങ്ങള്‍ കിംവദന്തികള്‍ പരത്തില്ല, അമ്മയെ അധിക്ഷേപിക്കില്ല. സര്‍വ്വം സഹയായ ഭൂമി ദേവിയുടെ പര്യായമാണ് ഓരോ അമ്മയും. അത് കൊണ്ടാണ് മക്കളുടെ ജല്പനങ്ങള്‍ക്കും , ക്രോധങ്ങള്‍ക്കും,  ആക്രോശങ്ങള്‍ക്കും നേര്‍ക്ക്‌  അമ്മമാര്‍ വാത്സല്യത്തോടെ കണ്ണടയ്ക്കുന്നത്. മാതാ അമൃതാനന്ദമയി എന്ന വ്യക്തിയുടെ പ്രത്യേകത, സ്വന്തം കുടുംബത്തിനെ മാത്രമല്ലാതെ ലോകത്തില്‍ ഉള്ള എല്ലാ ജീവ ജാലങ്ങലെയും സ്വന്തം മക്കളായി കരുതുന്നു എന്നതാണ്. 

സത്നം സിംഗിന്റെ മരണമാണല്ലോ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കുകളില്‍,  ഇന്റര്‍നെറ്റ് എന്ന മറയുടെ പിന്നില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന് വെറും ഒരു യൂസര്‍ ഐടിയുടെ  ബലത്തില്‍ ആളാകുന്ന "മനുഷ്യസ്നേഹികളുടെ" പ്രശ്നം. ഒന്ന് ചോദിക്കട്ടെ, ഇന്ത്യയിലെ മനോരോഗാശുപത്രിയില്‍, അല്ലെങ്കില്‍ കേരളത്തിലെ മനോരോഗാശുപത്രികളില്‍ ഏതൊക്കെയോ തരത്തില്‍ മരണമടഞ്ഞ എത്ര മാനസിക രോഗികള്‍ ഉണ്ട്. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും കോലാഹലങ്ങള്‍ ഇതിനു മുന്പ് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? എന്റെ കുടുംബത്തിലും ഉണ്ട്, ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തില്‍ മരണമടഞ്ഞ ഒരു മാനസിക രോഗി. എന്റെ അമ്മാവന്‍!!!  വായ്ക്കരി ഇടുമ്പോള്‍ അന്നെനിക്ക് പതിനഞ്ചു വയസ്സ്.  അനിന്തരവന്‍ എന്ന നിലയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവിനു വേണ്ടി പ്രാര്തിക്കുകയല്ലാതെ ആരെ കുറ്റം പറയാം എന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല.  ഏര്‍വാടി ദര്‍ഗ്ഗയില്‍ അഗ്നിക്കിരയായി മരണമടഞ്ഞ മനോരോഗികലെകുറിച്ചു  ആരെങ്കിലും ഒന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവരുടെ ആത്മാവിനു വേണ്ടി പ്രാര്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അന്ന് അവിടെ തീ പിടുത്തം ഉണ്ടായപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റു ഓടാന്‍ പോലും സാധിക്കാതെ ചങ്ങലയില്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു വെന്തു  വെണ്ണീറായ ഒരു പിടി  മനുഷ്യ ജന്മങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി, അതിനു കാരണക്കാരായവരെ നിങ്ങള്‍ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിംഗ് പ്രോസിക്യൂഷന്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ടോ? പോട്ടെ, അങ്ങനൊരു സംഭവത്തിനെകുരിച്ചു ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ? എന്നാല്‍ ഒരു സത്നം സിംഗിന്റെ മരണം മാത്രം ഇവിടെ ഒരു കൊണ്ട്രോവെര്സി ആകുന്നത് എന്ത് കൊണ്ട്? കാരണം, മാതാ അമൃതാനന്ദമയി മഠം അയാളെ ലോകത്തിനു മുന്നില്‍ ചൂണ്ടി കാട്ടിയത് കൊണ്ട്. ഇവിടെ ആശ്രമത്തിനെയും അമ്മയെയും കരി വാരി തേയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം  കണ്ണില്‍ എണ്ണ ഒഴിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടത്തിന്റെ മുന്നിലേക്ക് വീണു കിട്ടിയ ഒരു തുറുപ്പു ചീട്ടായിരുന്നു സത്നം സിംഗ് എന്ന ബീഹാറി യുവാവ്.അല്ലാതെ കേരളത്തില്‍ മരണമടഞ്ഞ ഒരു അന്യ നാട്ടുകാരനോടുള്ള സഹതാപം ആയിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ ആയിരുന്നെങ്കില്‍, നാടിനു വേണ്ടി ജീവന്‍ കൊടുത്ത മലയാളി ജവാന്‍ സന്ദീപ്‌ ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണന്റെ വീട്ടില്‍ ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവിനെ അപമാനിച്ച രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകന്‍ നാട് ഭരിക്കുമായിരുന്നില്ല.  മോങ്ങാനിരുന്ന നായയുടെ   അയല്‍വക്കത്  മാങ്ങാ വീണാലും കുരയ്ക്കാം എന്ന് കാട്ടി തന്നിരിക്കുന്നു, ആധുനിക ഇന്റര്‍നെറ്റ് യുവത്വം. 

ഒന്ന് ചോദിക്കട്ടെ, നിങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ഒരു കള്ളന്‍ കയറി എന്ന് കരുതുക. നിങ്ങള്‍ അയാളെ പോലീസില്‍ ഏല്പിച്ചു. പിന്നീട് ആ കള്ളന്റെ ചുമതലയും, അയാള്‍ക്ക്‌ എന്ത് സംഭവിച്ചാലും നിങ്ങള്‍ ആണ് ഉത്തരവാദി എന്ന് പറയുന്നതിലും  എന്ത് ലോജിക് ആണ് ഉള്ളത്. സത്നം സിംഗ് ഒരു മാനസിക രോഗി ആയിരുന്നു എന്ന് അയാളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ തന്നെ സ്ഥിരീകരിച്ചതാണ്. അമ്മ ദര്‍ശനം കൊടുക്കുന്ന വേദിയിലേക്ക് മറ്റുള്ളവരെ  ചവുട്ടി മെതിച്ചു കടന്നു വന്ന ഒരാളെ പോലീസ് കീഴ്പെടുത്തി പോലീസ് സ്ടെഷനില്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചു. പിന്നീട് അയാള്‍ മരണപ്പെടുന്നു. അതില്‍ അമ്മയ്ക്കും ആശ്രമത്തിനും  എന്ത് ചെയ്യാനാകും. സത്നം എങ്ങനെയാണ് മരിച്ചത് എന്നത് അന്വേഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് തന്നെയാണ്. സമനില തെറ്റിയ ഒരു മനുഷ്യന്റെ മരണത്തിനു ഇടയാക്കിയവര്‍ ആരായാലും, അവര്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും വേണം. എന്നാല്‍, ആ മരണവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ആശ്രമത്തിനെയും അമ്മയെയും പഴി ചാരുന്നത്‌ തികച്ചും ഗൂടാലോചനപരമായ മുന്‍വൈരാഗ്യ ധാരണകളുടെ പ്രതിഭലനമാണ്. സത്നം സിങ്ങ് ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് വന്നാലും അദ്ദേഹത്തിനെ പോലീസുകാര്‍ തടഞ്ഞില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ പോലും അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും സംഭാവിക്കുക്കയില്ല എന്നും, ആ ഒരു സംഭവതിനെകുറിച്ചു അമ്മ ബോധാവതിയല്ല എന്നതുമാണ്‌ സത്യം. പക്ഷെ അമ്മയുടെ സുരക്ഷയില്‍ വ്യാകുലരായ മറ്റുള്ളവര്‍ അങ്ങനെ ഒരു നീക്കത്തിനെ തടയുകയാണ് ഉണ്ടായത്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പെറ്റമ്മയെ ഒരാള്‍ ആക്രമിക്കാന്‍ വരുന്നു എന്ന് തോന്നിയാല്‍ നിങ്ങള്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുമോ? അത് തന്നെയാണ് ഇവിടെയും സംഭവിച്ചത്. ആശ്രമത്തില്‍ നിന്നും പോലീസിനു കൈ മാറുമ്പോഴും കരുനാഗപ്പള്ളി സ്ടേഷനില്‍ പിറ്റേദിവസം ചെന്ന് സത്നമിനെ കണ്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരനും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു, സത്നമിന്റെ ദെഹത് ഒരു മുറിവ് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, അദ്ദേഹം ആരോഗ്യവാനായിരുന്നു എന്ന്. നാല്പത്തി എട്ടു മണികൂര്‍ കഴിഞ്ഞു പൊടുന്നനെ മുറിപ്പാടുകളും മര്‍ദ്ദന അടയാളങ്ങളും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തി ആളെ കൊല്ലാന്‍ അമൃതാനന്ദമയി ദേവി മജീഷ്യന്‍ മുതുകാടോ  പക മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചു കൊട്ടേഷന്‍ കൊടുക്കാന്‍ രാഷ്ട്രീയ നേതാവോ അല്ല. വെറും മനസ്സിന്റെ തൂപ്പുകാരിയാണ്.... മനസ്സിലെ മാലിന്യങ്ങള്‍ തുടച്ചു മാറ്റുന്ന വെറും ഒരു തൂപ്പുകാരി....

ആള്ദൈവമായ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തിയ ആള്‍ എങ്ങനെ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നതാണ്  ആധുനിക യുവതുര്‍ക്കികളുടെ ചോദ്യം. അത് ചോദിക്കേണ്ടത്‌ നിയമപാലകരോടും നീതി ന്യായ വ്യവസ്തയോടുമാണ്. ബീഹാറിലെ സത്നം സിംഗ് ആയാലും അമേരിക്കയിലെ  ഒബാമ ആയാലും ഒരു മനുഷ്യ ജീവന്‍ പോലിഞ്ഞിട്ടുന്ടെകില്‍ അതിന്റെ കാരണം അറിയാന്‍ ആര്‍ക്കും അവകാശം ഉണ്ട്. പക്ഷെ അത് ചോദിക്കെണ്ടവരോട് ചോദിക്കണം. അല്ലാതെ മനസ്സില്‍ എന്തെങ്കിലും വിദ്വേഷം വെച്ച് പുലയാട്ടു പറയുന്നതിനെ വിദ്യാഭ്യാസവും വിവരവുമില്ലാത്ത ആളുകള്‍  ഒന്ന് പറഞ്ഞു രണ്ടാമതെതിനു അസഭ്യം  ചൊരിയുന്ന നിലവാരമേ ഒള്ളു. പിന്നെ, അമൃതാനന്ദമയി ദേവി എന്ന വ്യക്തി ഈക്കാലത്തിനു ഇടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും താന്‍ ഒരു ആള്‍ ദൈവം ആണ് എന്ന് അവകാശപെട്ടിട്ടില്ല, തന്നെ ആരാധിക്കണമെന്നു  അപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. "ആള്‍ദൈവം" എന്ന പ്രയോഗം തന്നെ തെറ്റാണു. ഒരാളില്‍ മാത്രം കുടിയിരിക്കുന്ന ഒന്നല്ല ദൈവം. അത് എല്ലാവരിലുമുണ്ട്. എന്നിലും നിങ്ങളിലും, ഇന്ന് ജനിച്ച കുഞ്ഞിലും, ഇന്നലെ മരിച്ച മനുഷ്യരിലും എല്ലാവരിലുമുണ്ട്. ആ ദൈവത്തിന്റെ പ്രസന്‍സ് നാം തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് കാര്യം. കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് കൊല്ലം റയില്‍വെ സ്റ്റേഷനില്‍ വച്ച് ട്രെയിനില്‍ നിന്ന് താഴെ വീഴാന്‍ പോയ ഒരു വൃദ്ധനെ എന്റെ കൈകളാല്‍ പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍  എനിക്ക് സാധിച്ചു. അയാള്‍ തിരിച്ചു ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ കരഞ്ഞു പോയത് ഞാന്‍ ആണ്. ഈശ്വരന്‍ എന്റെ കൈകളില്‍ കൂടി പ്രവര്തിച്ചല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത്. അങ്ങനെ നാം പോലുമറിയാതെ നമ്മള്‍ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഈശ്വരന്റെ "റോള്‍" കളിക്കാറുണ്ട്, ഒരു ദൈവ പരിവേഷം കെട്ടിയാടാറുണ്ട്. അങ്ങനെ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേക ആള്‍ദൈവം എന്ന പരിവേഷത്തിനു പ്രസക്തിയില്ല. നമ്മള്‍ എല്ലാവരും ദൈവം തന്നെ. എന്നാല്‍, സമൂഹത്തിലെ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ജനതയ്ക്ക് വേണ്ടി സാധാരണക്കാരനായ എനിക്കും നിങ്ങള്‍ക്കും ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്തത് മറ്റൊരാള്‍ ചെയ്‌താല്‍, അയാള്‍ ആള്ദൈവമായി, ബഹളമായി,പുകിലായി..... വന്ദിക്കാന്‍ ആരും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. നിന്ദിക്കാതിരുന്നൂടെ?

അമൃതാനന്ദമയി  മടതിനും   അമ്മയ്ക്കും എതിരായി ഒരു കൂട്ടം ആളുകള്‍,ഒരു ലോബി എന്ന് തന്നെ പറയാം, പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട് എന്നത് വാസ്തവമാണ്. അതിനെക്കുറിച്ച്‌ ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ കടക്കുന്നില്ല,കാരണം ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്നാലും പലപ്പോഴായി പലര്‍ക്കും ഉള്ള ഒരു ചോദ്യത്തിന് എന്റെ മറുപടി പറയുകയാണ്‌. ആരാണ് മാതാ അമൃതാനന്ദമയി ദേവി?  വിദേശീയര്‍ അടക്കം പലരും എന്നോടും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരോടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് "മാതാ അമൃതാനന്ദമയി എന്റെ ഗുരുവാണ്" എന്നതാണ് . അമ്മക്ക് ദൈവീക പരിവെഷങ്ങലോ, ജാലവിദ്യകലോ ഒന്നുമില്ല. അമ്മ എന്റെ ഗുരുവാണ്. അസത്യത്തില്‍ നിന്ന് സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നവന്‍ ആരോ,അവനാണ് ഗുരു. ഇരുട്ടില്‍ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നവന്‍ ആരോ അവനാണ് ഗുരു. മനുഷ്യ ജീവിതത്തില്‍ പലപ്പോഴായി നാം പല പ്രതിസന്ധികളെയും നേരിടേണ്ടി വരും. അപ്പോള്‍ നമ്മെ നേര്‍വഴിക്കു നയിക്കുന്ന ആരും, നമുക്ക് ഗുരുവായി മാറുകയാണ്.അതാണ്‌ അമ്മ....! എന്റെ പെറ്റമ്മയുടെ കാലു ഞാന്‍ തൊട്ടു വണങ്ങിയ കാലം മറന്നു. എന്റെ പെറ്റമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ച കാലം മറന്നു, എന്നാല്‍ ആ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും അണുവിട കുറയാതെ, എന്നെ നേര്‍വഴിക്കു മാത്രം നയിക്കുന്ന "അമ്മ" വ്യക്തിപരമായി, എനിക്ക് ഒരു ഗുരു മാത്രമല്ല, അതിലും ഏറെ ഉപരിയാണ്. വാര്ധക്യതിലേക്ക് കടന്ന അല്ലെങ്കില്‍ കടക്കുന്ന സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ  ഒരു പുത്രന്റെ എല്ലാ സ്നേഹവും കൊടുത്തു എല്ലാ കടമകളും ചെയ്തു നിങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ? എന്നാല്‍ എനിക്ക് സംശയമില്ല, മറ്റൊരാളെ വ്യക്തിഹത്യ ചെയ്യാന്‍ നിങ്ങള്‍ മുതിരില്ല. അതല്ല, ജന്മം തന്ന ഈശ്വരന്റെ കാണപ്പെട്ട പ്രതിരൂപങ്ങളായ സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ പോലും കാത്തു സംരക്ഷിക്കാന്‍ കഴിവില്ലാത്തവന്‍ ആണോ നിങ്ങള്‍, എങ്കില്‍ നിങ്ങള്ക് കുരയ്ക്കാം, അമൃതാനന്ദമയിക്കും , സായിബാബക്കും, മാര്‍പാപ്പക്കും , വൈദികനും, അല്ലാഹുവിനും എതിരെ, പേയിളകുംപോള്‍ സ്വന്തം നിഴലിനെ നോക്കി കുരയ്ക്കുന്ന നായയെ പോലെ......!!!!

-ജി. ശരത് മേനോന്‍
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.

Friday, July 6, 2012

ക്ലയന്റ്റ് കലിപ്പിലാണ്...!

കാലത്തെ ഓഫീസിലെത്തി ഈശ്വരന്മാരെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചു ഫേസ്ബുക്ക് തുറന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഐ റ്റി ക്കാര് അങ്ങനാ. ആദ്യമേ ഫേസ്ബുക്ക് ചെക്ക് ചെയ്തിട്ടേ കമ്പനി മെയില്‍ പോലും നോക്കൂ. ഉറങ്ങി എണീക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഈ ലോകത്ത് എന്തൊക്കെ മാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചു എന്ന് പരിശോധിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ആണ് ഒരു ചാറ്റ് വിന്‍ഡോ പൊങ്ങി വന്നത്. പണ്ട് കൂടെ ജോലി ചെയ്ത ഊള ഗൌതം ആണ്. ആള് പണ്ടേ ഒരു മണ്ടനാ... മറ്റുള്ളവരെ കളിയാക്കുന്നതില്‍ എനിക്കൊരു പ്രത്യേക കഴിവുള്ളത് കൊണ്ട് ഇവനായിരുന്നു എന്റെ സ്ഥിരം വേട്ട മൃഗം. ഇവന്റെ മണ്ടത്തരങ്ങള്‍ പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും മസാലയും ചേര്‍ത്ത് ഇവന്റെ മുന്നില്‍ വെച്ച് തന്നെ ഒരുപാട് കളിയാക്കിയിട്ടുള്ളതാ. അതൊക്കെ ഓര്‍ത്ത്തിരുന്നപ്പോ അവന്റെ വിന്‍ഡോ പിന്നേം കത്തി

"അളിയാ, എന്തൊക്കെ ഉണ്ട് വിശേഷം"
"ഓ... വിശേഷം ഒന്നും ആയില്ലെടെ. ചുമ്മാ ഇരുന്നു നേരം കളയുന്നു", ഒരു ഒഴുക്കന്‍ മട്ടില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
"ഒക്കെ ഡോക്കി" , എന്ന് അവന്റെ മറുപടി.

ഒക്കെ ഡോക്കിയോ. അതെന്തോന്നു ഡോക്കി? ഡിക്കി, പൊക്കി, വിക്കി, എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതെന്തോന്ന് സാധനം

"ഒന്നുമില്ലെടാ...ഇത് ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ സ്ഥിരം പറയുന്നതാ. ഒരു സ്ട്ടയിലിനു"
സ്റ്റയില്‍. പണ്ട് മൈസൂര്‍ ഇന്ഫോസിസിലെ നാല് നില കെട്ടിടം കണ്ടു വാ പൊളിച്ചു നിന്നവനാ സ്റ്റയില്‍..

Monday, June 18, 2012

Bachelor Party - Review

"ബാച്ചിലര്‍ പാര്‍ട്ടി" എന്ന പേര് കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കരുതി കല്യാണം കഴിക്കാത്ത എന്നെ പോലുള്ള ബാച്ചി ചെക്കന്മാരുടെ ചുറ്റികളികളും തരികിടയും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു തമാശ പടം ആയിരിക്കും എന്നാണു രമ്യാ നംബീശന്റെ വശ പിശകുള്ള നില്പ് അച്ചടിച്ച പോസ്റ്ററും കൂടി കണ്ടപ്പോള്‍, തീരുമാനിച്ചു, ഇത് നമ്മളെ പോലുള്ള ഉടായിപ്പ് ടീംസിന്റെ കഥ ആണെന്ന്. പക്ഷെ പടം കണ്ടിറങ്ങി ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും, ഈ പടത്തിനു എന്ത് കൊണ്ടാണ്‌ ബാച്ചിലര്‍ പാര്‍ട്ടി എന്ന് പേരിട്ടതെന്ന് ഇത് വരെ മനസ്സിലായിട്ടില്ല. പിന്നെ, ഈ ചിത്രം കണ്ടപ്പോ മനസ്സിലായ കാര്യം, വെടി വെച്ചാല്‍ ചോര പൊടി ആയിട്ട് പറക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്നുള്ളതാണ്. ഇത്രയും കാലം ചോര ഒഴുകി പോകുന്നത് കാണിച്ചു ഇക്കണ്ട സംവിധായകന്മാരെല്ലാം നമ്മളെ വന്ചിക്കുകയായിരുന്നോ?

Monday, March 5, 2012


കടലിന്റെ ആഴം അറിഞ്ഞതുണ്ടോ
വാനിന്റെ വര്‍ണ്ണം മറന്നതുണ്ടോ
അമ്മ തന്‍ സ്നേഹവും തെന്നലിന്‍ താരാട്ടും
അറിയാത്ത ജീവനീ പാരിലുണ്ടോ?

പൂങ്കുയില്‍ പാട്ട് നിലച്ചതുണ്ടോ
പൂമണം വീശാത്ത ഭൂമിയുണ്ടോ
പുഞ്ചിരി മായാതെ കാക്കുന്നോരമ്മയെ
പിരിയാന്‍ കഴിയുന്ന മക്കളുണ്ടോ?

സത്യത്തെ തേടി ഞാന്‍ യാത്രയായി
കാലത്തിന്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ ബാക്കിയായി
മായാതെ നില്‍ക്കുന്ന സന്ദേഹ ബിന്ദുക്കള്‍
അമ്മയിലെക്കുള്ള പാതയായി

പിന്നിട്ട പാതകള്‍ വ്യര്ധമെന്നോ
ജീവന്റെ നാമ്പുകള്‍ നമ്മില്‍ എന്നോ
സഹാജീവികള്‍ക്കായി നീട്ടുന്ന കൈകള്‍ താന്‍
ഈശ്വരന്‍ നീട്ടുന്ന കൈകള്‍ എന്നോ

കടലിന്റെ ആഴം അറിഞ്ഞതില്ല
വാനിന്റെ വര്‍ണ്ണം മറന്നതില്ല
അമ്മ തന്‍ വാക്കുകള്‍ തന്നൊരാ സന്ദേശം
ഉത്തരമേകാത്ത ചോദ്യമില്ല

-ജി.ശരത് മേനോന്‍

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 2.5 India License.


Monday, February 6, 2012


ഫോര്‍ എവരി ആക്ഷന്‍ ദെയര്‍ ഈസ് ആന് ഈക്വല്‍ ആണ്ട് ഓപ്പസിറ്റ് റിയാക്ഷന്‍ എന്ന് ന്യൂട്ടന്‍ പറഞ്ഞപ്പോ ഞാന്‍ കാര്യമാക്കിയില്ല. പുള്ളി ചുമ്മാ വെള്ളത്തിന്റെ പുറത്ത് പറയുന്നതാണെന്ന് കരുതി. പക്ഷെ ഇന്ന് മനസ്സിലായി, തെറ്റി പോയത് എനിക്കാണെന്നു. അങ്ങനെ വീണ്ടും ഒരു ജന്മദിനം കൂടി ഓടി പാഞ്ഞിങ്ങേത്തി. കണക്കു അനുസരിച്ച് കഴിഞ്ഞ കൊല്ലതിനെക്കാളും ഒരു വയസ്സ് കൂടെ കൂടി. പക്ഷെ ഒരു അഞ്ചാറു കൊല്ലത്തേക്ക്‌ എങ്കിലും വീട്ടുകാര്‍ ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കും എന്ന് വല്യ പ്രതീക്ഷ ഒന്നുമില്ല. പ്രായമായ ആണും മണ്ഡരി വന്ന തെങ്ങും ഒരു പോലെയാ. ആര്‍ക്കും വല്യ മൈന്‍ഡ് ഒന്നും ഇല്ല. പറഞ്ഞു വന്നത് ന്യൂട്ടന്റെ സിദ്ധാന്തം. അടുത്ത കൂട്ടുകാരുടെ ബെര്‍ത്ത്‌ ടെക്ക് ഒരു നാണോം ഇല്ലാതെ വലിഞ്ഞു കയറി ചെന്ന് തിന്നു മുടിച്ചു "വെര്‍ത്ത ടെ" ആക്കി കൊടുക്കുമ്പോ ഞാന്‍ ആലോചിച്ചില്ല, എനിക്കും ഒരു നാള്‍ വരുമെന്ന്. ആ നാള്‍ ആയിരുന്നു ഇന്ന്. കാലത്തെ തന്നെ സീനാ വയോവിന്‍ എന്നാ സീനയും തളത്തില്‍ ദിനേശന്‍ എന്നാ സതീശനും ഫോണ്‍ ചെയ്തു എന്നെ കുത്തി പൊക്കി.