Tuesday, October 26, 2010
The Motorized Love
I was lying on the road with heavy bleeding. My head was totally smashed up and i could hardly open my eyes. My legs were broken and i could see those broken bones. My stomach has been torn and some fluid is gushing out. I feared an explosion at any point of time and if that happens, then it would be the end of all.Life was not like this a couple of days back....
@@@@@@@@ FLASHBACK @@@@@@@@@@@@@@
My name is RTR. TVS APACHE RTR. I am born in an aristocrat family. I had stunning looks and great power than any other two wheeler in our family. My friends and enemies looked at me with jealous and disbelief. Yes, I was one of a kind. My reddish skin had a special glow and it went well with those black racing stripes over my chest. I could run faster than anyone else and in lookwise also, i won the heart of many. Just like everyone else, my fate depends upon that "Someone Special" who likes me and takes me home. But i did not had to wait for long.
I had to leave my family and get accustomed to a new environment in July, 2007. Yes, I got a new partner, My new Boss. He was a cool guy and loved me more than anything. In the beginning, i dint like him or his behaviour. He never let me run beyond 50km/hr for the first few months. Later i knew, he did that because i am newly born, my legs wont have the power to run faster in the initial months or my heart won't pump that much energy. When i relaized that he did it for my long life, i started to like him more.
Very soon, we both made a great team. We loved our company each other. He used to take me to long rides and regularly took me to the clinic for checkup after every long ride. Over period of time, i got a great pickup and power. I carefully made use of the blood which he gave me, so that i can give him a great mileage. Moreover, the blood cost per litre for us, two wheelers are shooting sky high each day and i dint want my boss to spent too much on me. Eventhough, it was not a problem for him, i wanted to make sure that i give back for what i get.
Life began to change when i met her. I dono when i saw her for the first time. Was she the one who used to come in my dreams? One day i was taking some rest in the parking lot after dropping my boss in his office. It was then, she came and stood next to me. The lady who drove her locked her and went to office. Then she turned to right and looked at me. What a sight it was. I noticed her name first. It said "Scooty Pep Plus". Scooty, there is a beauty in that name. Her large eyes were sparkling like shining stars. Now i know, why humans call it as an Indicator. It truly indicates her beauty. She had chubby cheeks and they were in pink color. Her forehead was like a half moon.She had a cute but long nose. Her teeth was like pebbles. I dont know why it is called as a grill. They looked extremely cute. She had the right curves in right place. She was slim and her height was perfectly matching to mine. I was falling in love with her.
She saw me checking her out and smiled at me. That smile gave me the high of cruizing at 140km/hr. An electric shock passed through me as if some one welding in a 1000 butterflies in my stomach. Her one smile could make my engine accelerate at 1000 RPMs.
"Hi" , I said,
"Hello", she slightly looked at me.
"I am RTR"
I know, you are the new guy over here. There are not much RTR's in this parking lot and i saw you yesterday too" , she said with a smile
A vibration passed over through my body as if i am running a race with maximum torque and horse power. She had been noticing me and knew something about me.
"Yea, am new over here. Your name is scooty pep isnt it?"
"Scooty pep is my sister. My name is Scooty pep Plus"
"Ok,...anyways i will call you scooty itself and i must say that you are really beautiful"
She smiled at me again. That was worth a million bucks. Did i mention about her number? No..not the figure. I mean the number which we get as soon as we are born. The RTO number. Even that carried over our love. KA 09 L 143. The number of love....
Soon her boss came and was unlocking my love. Scooty was turned on with a smooth sound. Then, just before leaving, my scooty smiled and winked at me with her right indicator alone. That ignited a fire in me and unknowingly my engine too got ignited without the key. I wanted to follow her and to be with her.
Soon my boss also came and was driving me home. On the way to home, i was searching for my scooty. But i couldnt see her. I wished if my boss had taken me for a drive through the city so that i can look out for my scooty too. But i knew that i would meet her tomorrow in the parking lot. Love was in the air and i waited for the moon to die and for the sun to rise. Next morning, i waited for her in the parking lot. She came bit late but waiting for her only made my love to grow. She knew that i loved her and i knew that she too loved me. Else why would she blush all the time when she see me or while talking to me. I couldnt control myself and opened up my engine. I told her that i love her and as expected, she accepted my proposal. Soon our binding became more strong that we could not live without each other. Every day when our boss leave the office, i blew her kisses and she winks at me with her right indicator. That was enough for us. That was a friday and her madam came earlier than usual and took her away. We wanted to talk lot more, but this was unexpected.
I became sad at that moment and waited for my boss to come. It was getting dark and he is still in office. Hours passed by. It was midnight and this guy is no where to be seen. These IT people work a lot during at night than during day time. By 12:30, my boss came and took me home. I felt sad looking at him. He was tired and sleepy. Even i was sad because i wont be able to see my scooty for 2 days as its a holiday on saturday and sunday. My boss was driving me really fast. Poor guy must need some sleep and may be thats why he is hurrying.I ran on the maximum speed as there was no one on the road at midnight. Suddenly i felt a vibration in my engine and felt my handle bar shaking. A "U" curve was approaching and i understood that my boss is unable to handle me in the speed i am running, i tried to reduce my speed, but it was too late. We had crashed to an electric post and my boss had fallen into the bushes....
@@@@@@@@@@ END FLASHBACK @@@@@@@@@@@
(3 months later) I am still alive. The accident that night was a major one and no one saw me or my boss. I was not worried about me, but i was worried about my boss. I dint want any harm to happen to him. That night, when i knew that we are going to hit the electric post, i turned my handle to the left and he was thrown to the bushes in the side and i got hit with the post.Somehow i wanted to save atleast his life. But still, he was badly injured. After he was taken to the hospital, his brother came and took me also to the nearest hospital. 3 months later, i almost cried when i saw my boss in the hospital where i was admitted. He slowly touched my dome and my headlight. I saw a drop of tear in his eye. I thought he would abandon me there as i was sure that the expenses in the service centre to fix me up would be huge. But still, he dint leave me. He paid the service centre and made me walk once again.
3 more months had passed by. I was worried about my love, my scooty. I couldnt inform her about anything. She might have been waiting for me everyday in the parking lot. One fine day, i just disappeared. She might have been hurt a lot.Who said machines doesnt have a heart? Yes we do. We too have emotions. We also experience pain. When my boss took me to the parking lot again, i searched her everywhere. But she was missing. She might have gone or left the town thinking that i wont return. I dont blame her. But i couldnt forget her and wherever i went, i was searching for her and the number 143.
Soon, my boss had to leave the town. He was getting transferred. I came to know it very late. I dint want to leave that town, because my scooty lived in there. By the time, i had searched her in the whole city,But i couldnt get a glimpse of her.The day when me and my boss leave the city had arrived. I did all possible ways to delay his journey. I hoped that i could see my love just once before i go and wanted to bid her farewell. It was then a lightning came into my mind.I searched for her everywhere. Except one place. The Police Station!!!
That was the one place i had missed out in the entire town. I blamed myself for not thinking about it. My boss came out of the office and drove me fast to home as he had to pack the things and we are leaving that evening.I had an idea.I stopped moving when i saw a NO PARKING board. It was to get me caught by the police. My boss left me there and went to take the bags. Soon the police Towing vehicle came and took me to the station. I was sure that my boss would come and bail me out. In the station i saw 3 Pulsars, 2 Hero Hondas, 3 Suzukis. But not my scooty. I was shattered.Then my boss came and bailed me out. We started our journey to banglore that night itself. I ran with a heavy heart. It was raining and the raindrops covered my tears flowing through my indicators....
An Year passed by. Ever since we left mysore, i was under heavy depression. I never went for any long ride or least i bothered to go to clinic for check up. I dint wanted to live and hated this second life of mine without scooty. She was my first love. I couldnt bear the pain. It was then my boss decided to sell me off. It was another shock to me. He was my best companion. But his parents dint allow him to be with me after that scary accident. Even i dint had any hopes in life but i dint wanted to leave him also.
The deal was fixed and the D Day arrived. From morning, both of us were gloomy. The day before handing me over, my boss took me to the service centre for one last time and enhanced my beauty.I was just like the day when we saw each other for the first time in showroom. He got a call from my buyer and asked him to meet in 5 minutes. I was almost broken to tears. I dint want to leave my beloved boss. So i dint start eventhough he tried to ignite me. He used the Electric start and the kick start as well. But i dint start. Then he slowly touched my dome. He ran his hands over my headlamp and handle.Consoled me and said something good will be in store for me. With a heavy heart, i turned my engine on and started moving.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
My new owner was riding me home. I did not like this guy at all. May be its because i loved my previous owner a lot. For the first time in my life, i cursed myself for being a machine. We are made for the benefit f humans. Rarely someone treat us like one of their own. I was blessed to have an understanding owner. But i cannot expect that from this moron. The new guy doesnt even know how to ride me properly. He shifts the gear every now and then and it upsets my stomach. Somehow we reached his home. He left me in his garage and went. I slowly looked around and i couldnt believe what i saw there.
It was my Scooty!!!
She was there in that garage. Her eyes lit up when she saw me. Her headlights were glowing and i saw tears flowing through her eyes. We had a 1000 things to tell, but did not get a single word to express. We looked at each other and hugged tightly. It was then i started to believe,
For everything that happens in life, there is a reason...
- .G . Sarath Menon
*****************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Tuesday, October 19, 2010
മരിക്കില്ല ഓര്മ്മകള്...
മരിക്കില്ല ഓര്മ്മകള് മറക്കില്ല നോവുകള്
മറക്കാന് കൊതിച്ച നിന് നിനവുകള് ഒക്കെയും
മറക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന നേരങ്ങള് ഒക്കെയും
ഓര്മ തന് തീ നാളം ജ്വലിക്കുന്നു ശക്തമായ്
ഒന്നിച്ചു പിന്നിട്ട പാതയിലേകനായ്
സഞ്ചരിചീടുന്നു നിന് നിഴല് തേടി ഞാന്
അന്ന് നാം കണ്ടൊരാ കാഴ്ചകള് ഒക്കെയും,
സ്മരണ തന് തീ നാമ്പില് ഒരു കനല് കഷ്ണമായ്
അന്ന് നാം പങ്കിട്ട പുഞ്ചിരികള് ഒക്കെയും
നോവുമീ ഹൃദയത്തില് പരിഹാസ മുഖങ്ങളായ്
മരിക്കില്ല നിനവുകള് മറക്കില്ല നിമിഷങ്ങള്
ഒരായിരം കനവുകള് നെയ്തോരാ സുദിനങ്ങള്
ഒന്നിച്ചു കണ്ടൊരാ സ്വപ്നങ്ങള് ഓരോന്നും
ചില്ല് കൊട്ടരമായ് തകര്ന്നു വീണുടയവെ
കാണാന് കഴിഞ്ഞില്ല നിന്റെ കണ്ണീരെനിക്ക്
അന്ധനായ് പോയി ഞാന് വീഴ്ച്ചന് തന് നോവിനാല്
കണ്ണടയ്കുമ്പോള് തെളിയുന്നു നിന് മുഖം
പുഞ്ചിരി മായാത്ത നിന് കണ്ണിന് സൌന്ദര്യം
വെളിച്ചം തന്നു നീ ഇരുട്ടില് മറഞ്ഞതോ
ഇരുളിലെ യാത്രയില് കൈ വിട്ടു പോയതോ
പിന്നിട്ട പാതയില് തുണയ്ക്കു നീ നില്ക്കാതെ
പാതിയിലെങ്ങു പോയി ഒരു വാക് മിണ്ടാതെ
അറിയില്ലെനിക്കിനി കാണുമോ പുണ്യങ്ങള്
പോകുന്ന പാതയില് പിന് വിളി കേള്ക്കുവാന്
മരിക്കില്ല ഓര്മ്മകള് മറക്കില്ല നോവുകള്
മരിക്കില്ല നിനവുകള് മരിക്കില്ല നിമിഷങ്ങള്
മറക്കില്ല പ്രാണനിന് അവസാന തുടിപ്പിലും
ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണിനുടമയാം നിന് മുഖം
-ജി. ശരത് മേനോന്
*****************************************************************
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Sunday, October 10, 2010
I AM GOD...!!!
Now, something which i am going to tell here is a much old beaten to death topic, but still an unanswered question. "The Existence of GOD". Those who are not interested to read further or those who doesn't want to board the wagon again have the full freedom to leave this Page.
Many people say that there is no one called as GOD or GOD doesn't exist. Till one point of time, i used to debate and correct them,But later i left that try when i realized that the existence of GOD is not something which we should try to imbibe in other by words, but they have to experience themselves to know. Atheists say that, they don't believe in something which they can't see. They are skeptical or rather absolutely doesn't believe that there is someone called THE ALMIGHTY, because they can't see HIM. One quick question over here. When i send an e-mail, the recipient cannot see me in person. All he can see is an e-mail id. Does it mean that I do not exist, because he cannot see me? When you talk on phone, i cannot see you. Does that mean, you do not exist? No. You exist. Your presence is felt through a medium. E-Mail is a medium which says that is me and telephone is another medium which says i am alive.Similarly, GOD marks HIS presence through a medium. He doesn't come all of a sudden in a golden robe with twinkling stars and with lightning and Aura. GOD appears as a medium. Now what is that medium through which GOD appears? It's YOU...and ME...
From a personal experience, I have seen GOD many times. When i had a tragic bike accident and when i was lying on a road in mysore in a cold december night for 6 hours with bleeding, I saw GOD in the form of an engineering student. Among the crowd who gathered around me and were just talking to each other without trying to save me, I saw a girl called Shwetha, who had the courage to take me to the hospital despite the comments from the mob. I Saw GOD there. He chose her as a medium. Now this is my personal experience. In your life, you might have come across various situations where you are truly helpless. The state where money doesnt even have the value of paper. The situation where you cannot do anything but to stare. At those moments, there would be someone or the other who had come to your rescue. Be it anyone. The one's whom you know or you doesn't. Who do you think that was and why did they help you out? It was GOD's will and his decision.To write a piece of note, you need a pen. With your bare fingers, you cannot do that. Same is the case with GOD. He make use of you or me or anyone but make sure that the needy gets help at the right place and at right time.
Now about idol worshiping. I am not against or for this ritual. GOD is present everywhere and in every form. Then what is the need of an idol? Good question. Why do people go to temple if GOD is present everywhere? That is because of something called the "Positive Energy". The atmosphere in a temple is quite positive with mantras or people praying and with sanity. So when you visit a temple or church and spent some time over there, you inturn gets charged. The positive energy flows to you and your Aura turns to a positive form. For every human, there is something called as an "Aura" at all the time. When he does a good deed, it brightens up and when he is doing something not so good, then it diminishes. Aura is something which makes one to be optimistic and to progress in Life. When one goes to a temple, he gets peace of mind because the atmosphere in there. Is it the same if he is visiting a Bar? Definitely Not! The idol in temple is nothing but a shape which we believe is GOD. Until a sculptor had found it, it was just a mere stone. Then he shaped it,molded it and made an idol. The idol is given powers or positive energy by poojas, prayers and chanting mantra's. Now that is not a stone anymore. But resemblance of GOD. When we look at an Idol and close eyes and when we pray, we don't remember the sculptor who made it. Neither we think about the Stone in pre idoling stage. All we think about is GOD and pray to him. So what is the Idol doing there? When we open our eyes and see, we find an idol there and we feel satisfied to see the replica of GOD out there. That idol is just a representation of GOD for our satisfaction. When we look at the photo of Mahatma Gandhi, we dont think about the artist who painted it, but inturn we think about Gandhi. Similarly, when we look at an idol, we just think about GOD and that is where an idol is necessary. Even if you dont go to a temple, rather you sit in your room and pray with your eyes closed, i am sure GOD would be listening to it, because HE doesn't need any form in particular and is everywhere.
So what is the conclusion over here. Does GOD exist or NOT? Certainly he does. He exist in the form of you and me. The GOD is within ourselves. Knowingly or unknowingly we have "Played the Role" of a GOD to someone who was in need. If i recall, i would have a huge list where i saw this Human form of GOD. It is we who have to decide that we should be a GOD or a SATAN. It doesn't take much to change some one Else's world. All you need is a heart of compassion and a willingness to be generous. We definitely are not going to take anything with us when we die. All we do throughout our life is to work hard today to build a better tomorrow. But there are people who neither have a today nor a tomorrow. Be kind to them. It is said, "Aham Brahmasmi", meaning "I am GOD". It means GOD is not a second person. It's we ourselves. Next time, when you buy a biscuit from a shop and if you see a stray dog looking at you, please do not hesitate to give him a biscuit. It is your chance to play the role of a GOD. Every creature in this world is GOD's creation. So be nice to everyone. Afterall, man is a social animal.
-Sarath Menon .G
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Tuesday, September 28, 2010
The Inner Sight
Time is 6:00 P.M.
I was waiting on the platform with a heavy heart. Life was never like before. I realize that there is no value for Sincerity in this world. May be this would be the last journey of my life. Yes... I have decided!!!
I heard the whistling sound of the engine from a distance. The train is coming. The train which is going to relieve me from all the pain i am going through. Little did i knew, that this journey is gonna change my life forever.
The train had slowly approached the platform and i boarded it with my bags. It took me a while to find my compartment and berth. Finally, i reached there. To my surprise, there was a man already seated in my berth, looking out of the window. He was somewhere in his 60's.Decently dressed and even had a goggles. He looked like a gentleman. But i was irritated to find someone else in my seat. Moreover, i did not want anyone to disturb me among the mental trauma i am going through.
"Excuse Me, Thats my seat"
"Oh... I am Sorry.Please be seated"
He moved a little and i occupied my window seat. I wished if the compartment was empty so that i would get some peace of mind.
I ignored the surrounding and began to think once again about my decision. I am not a coward. I never did anything wrong, but still Life is a bitch for me. I dont want to live in this dirty world anymore and i am not bothered about anyone else. I cant live rest of my life with this pain and the pricking memories. Tonight, before this train reaches its destination, i would bid farewell to this world. Thats why i chose and overnight journey. Because, after 10 PM all the passengers would be sleeping and if i jump out of the train, my death would be certain.
I took out my mobile and set the Alarm at 2:00 A.M. That was the time i had chosen to end my life. At 2 AM i would be jumping out of this train and pay my revenge for all those who pushed me to take this decision.8 more hours remaining....
The train started moving slowly and i was taken back to my memories....
**************************************************************
Life had been tough throughout the past but it also had its share of goodness for me. I thought it was my luck from the previous birth to have a girl like Varsha. She was beautiful and bold. Her eyes had a special magic and looking at them, makes me forget all worries of my life. She came to my life accidently and then slowly became a part of my life.
We had been working together and like everyone else our love blossomed in fast pace with heavy bonding and passion.Varsha was a practical girl where as i used to live without bothering much about the future. We were in a relationship for 5 long years and i dont know how she could betray me all of a sudden. I gave her care, love and always tried to make her happy.I never bothered about myself or others. All i wanted is to make her happy. But why do some people play with others life?
Yesterday when i went to Varsha's house with my parents to talk about our relation and to take it to the next step, but surprisingly she rejected my alliance.She was behaving as if she dont even know me. I was shocked. The girl who was in love with me for the last couple of years had started behaving different all of a sudden. She talked a lot that day. She humiliated and insulted me. Not only me, she even blamed my parents and when we got out of that house, the looks I saw on my parents' face are still pricking me.
I knew Varsha was a practical girl. But i did not realize, when it comes to mariage, girls will always go for a guy who is well settled and who can offer a paradise than a guy with whom she has to share his sorrow and joy. I am not blaming anyone for my fate. But i had loved her so much that i cannot think of anyone else and i cannot live rest of my life with this pain. That is why, i decided to end my life.
***************************************************************
"What is the time?". The old man next to me asked.
I was brought back from my memories.
"Uhh...What?"
"The time. What is the time?"
"Its 9:00 P.M"
"Thank you. Still a long journey left" , he said.
But i was in no mood for a small talk. I ignored him and looked out of the window. He was waiting for my response, but i just kept quiet.
"Where are you heading to?" , he again tried to spark a conversation
"Bangalore."
"Oh... That must be a nice place. I have heard about it. But never visited."
"You dont need a passport to go to Bangalore", I said with sarcasm to keep him quiet. But his lips were not sealed
"Ha Ha.. Thats true. But you know, some times you wont be able to do what you want to do even if you try for it"
"What do you mean?"
"I just said, the stuff called Life is very unpredictable".
That sentence he said, sparked in me. Is he pointing to my decision of ending my life?Does he know me?Does he know about Varsha? Is he talking by knowing my story? A 100 questions arised in me.
"Yea, thats right. Life is unpredictable. And unpredictability is something which we should be scared of" , I said.
"Its not like that. If you know about your future or if you know about what is going to happen to you tomorrow, then you wont be having the force to live today. All of us are living today because we dont know about our tomorrow. And what is driving us to live today? That is HOPE."
A man who is dumb by birth is living in hope that he would be able to talk tomorrow. A deaf guy lives in hope that he would be able to hear his mom calling out his name in future. A blind man is living in constant hope that one day the ray of light would kiss his eyes. It is hope that drives us to live today and to make a better tomorrow"
"Are you a philosopher or something?", I asked in surprise. Slowly i was getting interested in his talks. It made perfect sense to me.
"I am not a philosopher.I work as a teacher."
"That is why you have plenty of advices. But reality is hard", I said with a smile.
"Ofcourse, reality is hard. But you win over it when you face it. Life is not a bed of roses. Tell me, dint you feel scared and tensed during the day of your final exam at school? But you faced it and got through it. Now if you look back, wasn't that a simple thing?"
"Life is not about exams. There are more crazy things than that". I was getting quite angry at that moment.
"Son, Life is just like an exam.The only difference is, its not in an examination hall or you dont have a paper to write down the answer"
It was then we heard a someone singinga hindi song on top of his voice. His sound was standing apart amidst the noise in the training. He was not singing the song, but crying it loud on top of his voice. He approached our compartment. It was a beggar crawling on his knees with a dirty steel plate on one hand and singing out loud. I just ignored him and looked out of the window. But the old man next to me took out few coins from his pocket and gave it to the beggar. He thankfully gave a smile and went to the next compartment.
"Now, why did you think that i gave him the coins i had?", He asked.
"I dont know. May be you wanted to be in the good books of God and want to secure your position up above after death."
"Hahaha...defenitely not. Giving alms to secure your position after you die is just like bribing God.", he said and smiled. This time he scored in making fun of me. He continued,
"I gave him that coin because the 1 or 2 Re in my wallet would value more when it is given to him. With 2 Re, i cannot do much and it might lie unused in my wallet for many months. But the same 2 Re could fetch a tea for him and may be that Tea would be the only thing he would get to have for the day. Instead of keeping unused in my wallet, isnt it better to make it useful to someone else?"
"True...", I said in guilt.
"Now, everyday is an exam for him. He is facing it.Then why can't you?"
"Me??? What?"
"No, i just said in General. There are people who stand still when life throws them challenges. Like the kids who fail in their board examination, or a broken heart, or an employee who is fired from job etc. Life would be thrilling only when you face it and get over. Now that kid has one more year to study well and appear for the exam. The broken heart will have someone else better than his ex waiting for him and the employee would get a job 100 times better than the old one. But very few people have the guts to face it. Majority dont even try to attempt and simply finish their life. When you have not even attempted how can you be sure that you will fail?
Life is a journey. Only the mighty ones have the strength to complete the journey...! It we ourselves who prove if we are strong or not..."
His words were a new experience to me. I just kept quiet and thought about myself. What had i been thinking? The girl whom i loved had ditched me and my world seemed to come to an end.But this man had just opened a door of hope to me. Is he telling all these by knowing my story? His words had just sparked up a flame in me.
Time had passed by.It was the wee hours of the night and the co passengers were sleeping. But the man next to me was still awake as if he is waiting for something to happen.
"Are you not sleeping?", I asked.
"Not yet."
I couldnt stop thinking about all what he said.They were ringing in my ears and i was getting inspired each time i thought about it. The cool breeze from outside was kissing my forehead. There was an explosion happening inside me. I have never experienced such a situation before.
Slowly the speed of the train got reduced. It was nearing a station. The old man slowly told me,
"I am getting down in this station. It was nice travelling with you.Even if you forget all the things which i have told, just remember the first thing which i said. HOPE. That keeps your life moving. God bless you..."
He slowly stood up and opened his side bag. He took a bundle of sticks from his bag and joined them together to make it a cane. Slowly he started walking by hitting the cane on the floor. He was Blind...
Suddenly the alarm in my mobile started ringing. It showed "2 A.M!!!"
Knowingly or unknowingly, i pressed the ignore button.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
I was waiting on the platform with a heavy heart. Life was never like before. I realize that there is no value for Sincerity in this world. May be this would be the last journey of my life. Yes... I have decided!!!
I heard the whistling sound of the engine from a distance. The train is coming. The train which is going to relieve me from all the pain i am going through. Little did i knew, that this journey is gonna change my life forever.
The train had slowly approached the platform and i boarded it with my bags. It took me a while to find my compartment and berth. Finally, i reached there. To my surprise, there was a man already seated in my berth, looking out of the window. He was somewhere in his 60's.Decently dressed and even had a goggles. He looked like a gentleman. But i was irritated to find someone else in my seat. Moreover, i did not want anyone to disturb me among the mental trauma i am going through.
"Excuse Me, Thats my seat"
"Oh... I am Sorry.Please be seated"
He moved a little and i occupied my window seat. I wished if the compartment was empty so that i would get some peace of mind.
I ignored the surrounding and began to think once again about my decision. I am not a coward. I never did anything wrong, but still Life is a bitch for me. I dont want to live in this dirty world anymore and i am not bothered about anyone else. I cant live rest of my life with this pain and the pricking memories. Tonight, before this train reaches its destination, i would bid farewell to this world. Thats why i chose and overnight journey. Because, after 10 PM all the passengers would be sleeping and if i jump out of the train, my death would be certain.
I took out my mobile and set the Alarm at 2:00 A.M. That was the time i had chosen to end my life. At 2 AM i would be jumping out of this train and pay my revenge for all those who pushed me to take this decision.8 more hours remaining....
The train started moving slowly and i was taken back to my memories....
**************************************************************
Life had been tough throughout the past but it also had its share of goodness for me. I thought it was my luck from the previous birth to have a girl like Varsha. She was beautiful and bold. Her eyes had a special magic and looking at them, makes me forget all worries of my life. She came to my life accidently and then slowly became a part of my life.
We had been working together and like everyone else our love blossomed in fast pace with heavy bonding and passion.Varsha was a practical girl where as i used to live without bothering much about the future. We were in a relationship for 5 long years and i dont know how she could betray me all of a sudden. I gave her care, love and always tried to make her happy.I never bothered about myself or others. All i wanted is to make her happy. But why do some people play with others life?
Yesterday when i went to Varsha's house with my parents to talk about our relation and to take it to the next step, but surprisingly she rejected my alliance.She was behaving as if she dont even know me. I was shocked. The girl who was in love with me for the last couple of years had started behaving different all of a sudden. She talked a lot that day. She humiliated and insulted me. Not only me, she even blamed my parents and when we got out of that house, the looks I saw on my parents' face are still pricking me.
I knew Varsha was a practical girl. But i did not realize, when it comes to mariage, girls will always go for a guy who is well settled and who can offer a paradise than a guy with whom she has to share his sorrow and joy. I am not blaming anyone for my fate. But i had loved her so much that i cannot think of anyone else and i cannot live rest of my life with this pain. That is why, i decided to end my life.
***************************************************************
"What is the time?". The old man next to me asked.
I was brought back from my memories.
"Uhh...What?"
"The time. What is the time?"
"Its 9:00 P.M"
"Thank you. Still a long journey left" , he said.
But i was in no mood for a small talk. I ignored him and looked out of the window. He was waiting for my response, but i just kept quiet.
"Where are you heading to?" , he again tried to spark a conversation
"Bangalore."
"Oh... That must be a nice place. I have heard about it. But never visited."
"You dont need a passport to go to Bangalore", I said with sarcasm to keep him quiet. But his lips were not sealed
"Ha Ha.. Thats true. But you know, some times you wont be able to do what you want to do even if you try for it"
"What do you mean?"
"I just said, the stuff called Life is very unpredictable".
That sentence he said, sparked in me. Is he pointing to my decision of ending my life?Does he know me?Does he know about Varsha? Is he talking by knowing my story? A 100 questions arised in me.
"Yea, thats right. Life is unpredictable. And unpredictability is something which we should be scared of" , I said.
"Its not like that. If you know about your future or if you know about what is going to happen to you tomorrow, then you wont be having the force to live today. All of us are living today because we dont know about our tomorrow. And what is driving us to live today? That is HOPE."
A man who is dumb by birth is living in hope that he would be able to talk tomorrow. A deaf guy lives in hope that he would be able to hear his mom calling out his name in future. A blind man is living in constant hope that one day the ray of light would kiss his eyes. It is hope that drives us to live today and to make a better tomorrow"
"Are you a philosopher or something?", I asked in surprise. Slowly i was getting interested in his talks. It made perfect sense to me.
"I am not a philosopher.I work as a teacher."
"That is why you have plenty of advices. But reality is hard", I said with a smile.
"Ofcourse, reality is hard. But you win over it when you face it. Life is not a bed of roses. Tell me, dint you feel scared and tensed during the day of your final exam at school? But you faced it and got through it. Now if you look back, wasn't that a simple thing?"
"Life is not about exams. There are more crazy things than that". I was getting quite angry at that moment.
"Son, Life is just like an exam.The only difference is, its not in an examination hall or you dont have a paper to write down the answer"
It was then we heard a someone singinga hindi song on top of his voice. His sound was standing apart amidst the noise in the training. He was not singing the song, but crying it loud on top of his voice. He approached our compartment. It was a beggar crawling on his knees with a dirty steel plate on one hand and singing out loud. I just ignored him and looked out of the window. But the old man next to me took out few coins from his pocket and gave it to the beggar. He thankfully gave a smile and went to the next compartment.
"Now, why did you think that i gave him the coins i had?", He asked.
"I dont know. May be you wanted to be in the good books of God and want to secure your position up above after death."
"Hahaha...defenitely not. Giving alms to secure your position after you die is just like bribing God.", he said and smiled. This time he scored in making fun of me. He continued,
"I gave him that coin because the 1 or 2 Re in my wallet would value more when it is given to him. With 2 Re, i cannot do much and it might lie unused in my wallet for many months. But the same 2 Re could fetch a tea for him and may be that Tea would be the only thing he would get to have for the day. Instead of keeping unused in my wallet, isnt it better to make it useful to someone else?"
"True...", I said in guilt.
"Now, everyday is an exam for him. He is facing it.Then why can't you?"
"Me??? What?"
"No, i just said in General. There are people who stand still when life throws them challenges. Like the kids who fail in their board examination, or a broken heart, or an employee who is fired from job etc. Life would be thrilling only when you face it and get over. Now that kid has one more year to study well and appear for the exam. The broken heart will have someone else better than his ex waiting for him and the employee would get a job 100 times better than the old one. But very few people have the guts to face it. Majority dont even try to attempt and simply finish their life. When you have not even attempted how can you be sure that you will fail?
Life is a journey. Only the mighty ones have the strength to complete the journey...! It we ourselves who prove if we are strong or not..."
His words were a new experience to me. I just kept quiet and thought about myself. What had i been thinking? The girl whom i loved had ditched me and my world seemed to come to an end.But this man had just opened a door of hope to me. Is he telling all these by knowing my story? His words had just sparked up a flame in me.
Time had passed by.It was the wee hours of the night and the co passengers were sleeping. But the man next to me was still awake as if he is waiting for something to happen.
"Are you not sleeping?", I asked.
"Not yet."
I couldnt stop thinking about all what he said.They were ringing in my ears and i was getting inspired each time i thought about it. The cool breeze from outside was kissing my forehead. There was an explosion happening inside me. I have never experienced such a situation before.
Slowly the speed of the train got reduced. It was nearing a station. The old man slowly told me,
"I am getting down in this station. It was nice travelling with you.Even if you forget all the things which i have told, just remember the first thing which i said. HOPE. That keeps your life moving. God bless you..."
He slowly stood up and opened his side bag. He took a bundle of sticks from his bag and joined them together to make it a cane. Slowly he started walking by hitting the cane on the floor. He was Blind...
Suddenly the alarm in my mobile started ringing. It showed "2 A.M!!!"
Knowingly or unknowingly, i pressed the ignore button.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Monday, September 6, 2010
Ek Chotti Si Love Story
To Read this malayalam entry please download manorama font from below link
http://www.manoramaonline.com/mmfont/Manorama.ttf
ടീന...
അതാണവളുടെ പേര്. അവളെ ഞാന് ആദ്യമായ് കണ്ടത് എന്നാണു? എന്റെ കൂട്ടുകാരന് സണ്ണിയെ കാണാന് പോയ ആ ദിവസം. സണ്ണിയുടെ വീടിനു അടുത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു അവളുടെ വീടും. വളരെ അവിചാരിതമായാണ് ഞാന് അവളെ കണ്ടത്. സണ്ണിയെ കാത്തു അവന്റെ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള ചായ കടയുടെ മുന്നില് നിക്കുമ്പോള് അവള് അത് വഴി കടന്നു പോയി. എന്റെ ടീന...
അവളുടെ ആ നോട്ടം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. ഹോ... ഏതൊരുവനെയും കൊല്ലുന്ന തരത്തില് ഉള്ള ഒരു നോട്ടം. അവളുടെ ആ നടപ്പ് കാണുമ്പോള് എന്റെ ഉള്ളില് ഒരായിരം പൂതിരി കത്തും. ഷീ ഈസ് സ്മാര്ട്ട്, ഷീ ഹാസ് എ സ്റ്റൈല് ആന്ഡ് ഷീ ഈസ് സെക്സി ടൂ. അടുത്ത ഇടക്ക് ആരോ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് കേട്ടല്ലോ. ആരാ അത്. ആരെങ്കിലും ആവട്ടെ. ലോകത്തിലെ എല്ലാ കാമുകന്മാരും പറയുന്നതാവും ഇത്. എന്നെയും അവള് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇല്ലെങ്കില് എന്റെ ശബ്ദം കേള്ക്കുമ്പോള് അവള് എന്തിനു വീടിന്റെ ബാല്ക്കണിയില് വന്നു നില്ക്കണം. അവള് എന്നെ തന്നെ നോക്കി നില്കും. ഞാനും...
"ടീനാ..."
ആരോ അകത്ത് നിന്ന് വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം. അവള് പരിഭ്രമിച് ഓടിപോയതും എനിക്ക് ഓര്മയുണ്ട്, ഒരു നിരാശ തോന്നിയെങ്കിലും അന്ന ആണവളുടെ പേര് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. അതില് സന്തോഷം തോന്നി. പിന്നീട് അതൊരു പതിവായ്. ഞാന് എന്നും അവളുടെ വീടിനു മുന്നില് പോയി നില്ക്കും. എന്നെ കാത്ത് അവള് ബാല്ക്കണിയില് ഉണ്ടാവും. കണ്ടില്ലെങ്കില് ഞാന് ചെറുതായ് എന്തെങ്കിലും ശബ്ദം ഉണ്ടാകും. അപ്പോള് എവിടെ ആണെങ്കിലും അവള് തീര്ച്ചയായും ബാല്ക്കണിയില് വരും. കുറച്ച് നാള് കഴിഞ്ഞപ്പോള് അടുത്തുള്ള ചായ കടകാരന് ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാന് തുടങ്ങി. പക്ഷെ അതൊന്നും എനിക്ക് ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. അവള് എന്ടെത് മാത്രമാനെണ്ണ് ഞാന് മനസ്സില് ഉറപ്പിച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ലോകവും സമൂഹവും ഞങ്ങളെ അന്ഗീകരിക്കുമെണ്ണ് തോന്നുന്നില്ല. മിക്ക പ്രണയ കഥയിലെയും പോലെ പണക്കാരിയായ നായിക. ദരിദ്രനായ നായകന്.അന്നന്നത്തെ ആഹാരത്തിനു വേണ്ടി കഷ്ടപെടുന്ന നായകനോട് നായികയ്ക്ക് സ്നേഹം.ഇതൊക്കെ എത്രയോ കണ്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ പ്രണയത്തിന് മാറ്റമില്ല.പ്രണയിക്കാന് ജാതിയും മതവും ഭാഷയും സൌന്ദര്യവും ഒന്നും ആവശ്യമില്ല. രണ്ടു മനസ്സ് മാത്രം മതി. അത് വല്ലോം ആ അലവലാതി ചായകടക്കാരന് മനസ്സിലാകുമോ? അല്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യത്തില് നാടുകാര്ക്ക് എന്താ ശ്രദ്ധ. എന്നെ പോലുള്ള ഏതെങ്കിലും രണ്ടു കമിതാക്കള് സ്വൈര്യമായ് എവിടെ എങ്കിലും മാറി ഇരുന്നു ഒന്ന് സല്ലപിച്ച്ചാല് ഉടനെ ഇറങ്ങിക്കോളും കമ്പും കോലും കുര്രുവടിയുമായ്. അത് വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല. നല്ല പരിശുദ്ധമായ അസൂയ.
എന്റെ എല്ലാ ദിവസത്തെയും മുടങ്ങാത്ത പരിപാടിയായ് മാറി ടീനയുടെ വീടിന്റെ വാതില്കല് ചെന്ന വായും പൊളിച്ച് നില്ക്കുക എന്നത്. ഒരു നാള് അവളെ ബാല്ക്കണിയില് കണ്ടില്ല. ഞാന് ചെറുതായ് മുരടനക്കി നോക്കി. വന്നില്ല. ഞാന് ഒന്ന് കൂവി നോക്കി. വന്നില്ല. ഞാന് ഒന്ന് അമറി നോക്കി. വന്നു. നല്ല തൊണ്ട വേദന വന്നു. അതിനടുത്ത ദിവസവും അവളെ കാണാന് കഴിഞ്ഞില്ല. തുടര്ന്ന് ഒരാഴ്ച ഞാന് അവളെ കണ്ടില്ല. എനിക്ക് വല്ലാത്ത ഒരു പേടി തോന്നി. എന്നെ പോലോരുതനെ ഒരു പെണ് നോക്കുന്നത് തന്നെ വല്യ കാര്യം.അപ്പൊ ഞാന് സ്നേഹിക്കുന്ന എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണിനെ ഒരാഴ്ചയായ് കാനാതിരിക്കുംപോഴുള്ള അവസ്ഥ ഒന്നാലോചിച് നോക്ക്. അസഹനീയം. അവളെ കാണാതെ ഞാന് ആകെ നിരാശനായ്. സണ്ണിയോടു ചോദിച്ചപ്പോള് അവള് മാത്രമല്ല അവളുടെ വീട്ടില് ഉള്ള ആളുകളെ എല്ലാവരെയും കണ്ടിട്ട് ഒരാഴ്ച്ചയായ് എന്നവന് പറഞ്ഞു. അവര് താമസം മാറി പോയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് അത് സഹിക്കാനായില്ല. അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാന് കഴിഞ്ഞില്ല. ടീനയെ കുറിച്ചുള്ള മധുര സ്വപ്നങ്ങള് കണ്ടും അവള് പോയതോര്തുള്ള കണ്ണീരു തുടച്ചും ഞാന് രാത്രി വെളുപ്പിച്ചു.
രണ്ടാഴ്ച അങ്ങനെ കടന്നു പോയി. അവളെ എനിക്ക് മറക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. വല്ലാത്ത ഒരു ടിപ്പ്രശന്. അങ്ങനെ ഒരു നാള് അവളെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്മകലുമായ് നിരാശനായ് ഞാന് ബീച്ചില് കൂടി നടക്കുമ്പോള് പരിചയമുള്ള ഒരു സുഗന്ധം എന്നിലേക്കൊഴുകി എത്തി. ഞാന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള് അതവളായിരുന്നു. എന്റെ ടീന. എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവള് എന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകള് ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു.എന്നെ കണ്ടപ്പോള് അവളുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുടുത്തു. പരസ്പരം ഇന്നേ വരെ ഒരു വാക്ക് പോലും സംസാരിചിട്ടില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങള് തമ്മില് യുഗാന്തരങ്ങളുടെ ബന്ധം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി പോയി. ഞാന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി. അപ്പൊള് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ, ഒരു ചെറു നാണത്തോടെ അവള് എന്ടെ കണ്ണുകളിലെക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു
"ബൌ...ബൌ... ബൌ..."
എന്ടെയുള്ളില് ഒരായിരം വസന്ദം പൂത്തു. ഒരായിരം പൂത്തിരി കത്തി. ഞാന് അവളൊട് പറഞ്ഞു
"ബൌ ബൌ ബൌ ടൂ"
കന്നി മാസത്തിലെ സൂര്യന് ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചു..,
***************************************************************************************************************
-ശരത് മേനോന്.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
http://www.manoramaonline.com/mmfont/Manorama.ttf
ടീന...
അതാണവളുടെ പേര്. അവളെ ഞാന് ആദ്യമായ് കണ്ടത് എന്നാണു? എന്റെ കൂട്ടുകാരന് സണ്ണിയെ കാണാന് പോയ ആ ദിവസം. സണ്ണിയുടെ വീടിനു അടുത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു അവളുടെ വീടും. വളരെ അവിചാരിതമായാണ് ഞാന് അവളെ കണ്ടത്. സണ്ണിയെ കാത്തു അവന്റെ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള ചായ കടയുടെ മുന്നില് നിക്കുമ്പോള് അവള് അത് വഴി കടന്നു പോയി. എന്റെ ടീന...
അവളുടെ ആ നോട്ടം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. ഹോ... ഏതൊരുവനെയും കൊല്ലുന്ന തരത്തില് ഉള്ള ഒരു നോട്ടം. അവളുടെ ആ നടപ്പ് കാണുമ്പോള് എന്റെ ഉള്ളില് ഒരായിരം പൂതിരി കത്തും. ഷീ ഈസ് സ്മാര്ട്ട്, ഷീ ഹാസ് എ സ്റ്റൈല് ആന്ഡ് ഷീ ഈസ് സെക്സി ടൂ. അടുത്ത ഇടക്ക് ആരോ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് കേട്ടല്ലോ. ആരാ അത്. ആരെങ്കിലും ആവട്ടെ. ലോകത്തിലെ എല്ലാ കാമുകന്മാരും പറയുന്നതാവും ഇത്. എന്നെയും അവള് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇല്ലെങ്കില് എന്റെ ശബ്ദം കേള്ക്കുമ്പോള് അവള് എന്തിനു വീടിന്റെ ബാല്ക്കണിയില് വന്നു നില്ക്കണം. അവള് എന്നെ തന്നെ നോക്കി നില്കും. ഞാനും...
"ടീനാ..."
ആരോ അകത്ത് നിന്ന് വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം. അവള് പരിഭ്രമിച് ഓടിപോയതും എനിക്ക് ഓര്മയുണ്ട്, ഒരു നിരാശ തോന്നിയെങ്കിലും അന്ന ആണവളുടെ പേര് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. അതില് സന്തോഷം തോന്നി. പിന്നീട് അതൊരു പതിവായ്. ഞാന് എന്നും അവളുടെ വീടിനു മുന്നില് പോയി നില്ക്കും. എന്നെ കാത്ത് അവള് ബാല്ക്കണിയില് ഉണ്ടാവും. കണ്ടില്ലെങ്കില് ഞാന് ചെറുതായ് എന്തെങ്കിലും ശബ്ദം ഉണ്ടാകും. അപ്പോള് എവിടെ ആണെങ്കിലും അവള് തീര്ച്ചയായും ബാല്ക്കണിയില് വരും. കുറച്ച് നാള് കഴിഞ്ഞപ്പോള് അടുത്തുള്ള ചായ കടകാരന് ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാന് തുടങ്ങി. പക്ഷെ അതൊന്നും എനിക്ക് ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. അവള് എന്ടെത് മാത്രമാനെണ്ണ് ഞാന് മനസ്സില് ഉറപ്പിച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ലോകവും സമൂഹവും ഞങ്ങളെ അന്ഗീകരിക്കുമെണ്ണ് തോന്നുന്നില്ല. മിക്ക പ്രണയ കഥയിലെയും പോലെ പണക്കാരിയായ നായിക. ദരിദ്രനായ നായകന്.അന്നന്നത്തെ ആഹാരത്തിനു വേണ്ടി കഷ്ടപെടുന്ന നായകനോട് നായികയ്ക്ക് സ്നേഹം.ഇതൊക്കെ എത്രയോ കണ്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ പ്രണയത്തിന് മാറ്റമില്ല.പ്രണയിക്കാന് ജാതിയും മതവും ഭാഷയും സൌന്ദര്യവും ഒന്നും ആവശ്യമില്ല. രണ്ടു മനസ്സ് മാത്രം മതി. അത് വല്ലോം ആ അലവലാതി ചായകടക്കാരന് മനസ്സിലാകുമോ? അല്ലെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യത്തില് നാടുകാര്ക്ക് എന്താ ശ്രദ്ധ. എന്നെ പോലുള്ള ഏതെങ്കിലും രണ്ടു കമിതാക്കള് സ്വൈര്യമായ് എവിടെ എങ്കിലും മാറി ഇരുന്നു ഒന്ന് സല്ലപിച്ച്ചാല് ഉടനെ ഇറങ്ങിക്കോളും കമ്പും കോലും കുര്രുവടിയുമായ്. അത് വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല. നല്ല പരിശുദ്ധമായ അസൂയ.
എന്റെ എല്ലാ ദിവസത്തെയും മുടങ്ങാത്ത പരിപാടിയായ് മാറി ടീനയുടെ വീടിന്റെ വാതില്കല് ചെന്ന വായും പൊളിച്ച് നില്ക്കുക എന്നത്. ഒരു നാള് അവളെ ബാല്ക്കണിയില് കണ്ടില്ല. ഞാന് ചെറുതായ് മുരടനക്കി നോക്കി. വന്നില്ല. ഞാന് ഒന്ന് കൂവി നോക്കി. വന്നില്ല. ഞാന് ഒന്ന് അമറി നോക്കി. വന്നു. നല്ല തൊണ്ട വേദന വന്നു. അതിനടുത്ത ദിവസവും അവളെ കാണാന് കഴിഞ്ഞില്ല. തുടര്ന്ന് ഒരാഴ്ച ഞാന് അവളെ കണ്ടില്ല. എനിക്ക് വല്ലാത്ത ഒരു പേടി തോന്നി. എന്നെ പോലോരുതനെ ഒരു പെണ് നോക്കുന്നത് തന്നെ വല്യ കാര്യം.അപ്പൊ ഞാന് സ്നേഹിക്കുന്ന എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണിനെ ഒരാഴ്ചയായ് കാനാതിരിക്കുംപോഴുള്ള അവസ്ഥ ഒന്നാലോചിച് നോക്ക്. അസഹനീയം. അവളെ കാണാതെ ഞാന് ആകെ നിരാശനായ്. സണ്ണിയോടു ചോദിച്ചപ്പോള് അവള് മാത്രമല്ല അവളുടെ വീട്ടില് ഉള്ള ആളുകളെ എല്ലാവരെയും കണ്ടിട്ട് ഒരാഴ്ച്ചയായ് എന്നവന് പറഞ്ഞു. അവര് താമസം മാറി പോയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് അത് സഹിക്കാനായില്ല. അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാന് കഴിഞ്ഞില്ല. ടീനയെ കുറിച്ചുള്ള മധുര സ്വപ്നങ്ങള് കണ്ടും അവള് പോയതോര്തുള്ള കണ്ണീരു തുടച്ചും ഞാന് രാത്രി വെളുപ്പിച്ചു.
രണ്ടാഴ്ച അങ്ങനെ കടന്നു പോയി. അവളെ എനിക്ക് മറക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. വല്ലാത്ത ഒരു ടിപ്പ്രശന്. അങ്ങനെ ഒരു നാള് അവളെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്മകലുമായ് നിരാശനായ് ഞാന് ബീച്ചില് കൂടി നടക്കുമ്പോള് പരിചയമുള്ള ഒരു സുഗന്ധം എന്നിലേക്കൊഴുകി എത്തി. ഞാന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള് അതവളായിരുന്നു. എന്റെ ടീന. എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. അവള് എന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകള് ഈറനണിഞ്ഞിരുന്നു.എന്നെ കണ്ടപ്പോള് അവളുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുടുത്തു. പരസ്പരം ഇന്നേ വരെ ഒരു വാക്ക് പോലും സംസാരിചിട്ടില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങള് തമ്മില് യുഗാന്തരങ്ങളുടെ ബന്ധം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി പോയി. ഞാന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി. അപ്പൊള് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ, ഒരു ചെറു നാണത്തോടെ അവള് എന്ടെ കണ്ണുകളിലെക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു
"ബൌ...ബൌ... ബൌ..."
എന്ടെയുള്ളില് ഒരായിരം വസന്ദം പൂത്തു. ഒരായിരം പൂത്തിരി കത്തി. ഞാന് അവളൊട് പറഞ്ഞു
"ബൌ ബൌ ബൌ ടൂ"
കന്നി മാസത്തിലെ സൂര്യന് ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചു..,
***************************************************************************************************************
-ശരത് മേനോന്.
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Monday, August 9, 2010
Pachavelicham - An Award Film
പച്ച വെളിച്ചം - An Award Film
വര്ഷം 1985. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളില് നിന്നൊഴിഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമം. വൈദ്യുതി എന്താണെന്ന് പോലും അറിയാത്ത നാട്ടുകാര്. എങ്ങും ശ്മശാന മൂകത. അങ്ങിങ്ങായ് ഒറ്റപെട്ടു നില്ക്കുന്ന കുടിലുകള്. ആ കുടിലുകളില് മങ്ങിയ റാന്തല് വിളക്കുകള്. ആ റാന്തല് വിളക്കില് വീനെരിയുന്ന ഈയാമ്പാറ്റകള്. ചെറ്റ കുടിലില് വൈകുന്നേരത്തെ കഞ്ഞിക്കായ് കാത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടികള്. അടുക്കളയിലെ മെഴുക്കു പുരണ്ട ഒരു കോണില് ഒരു ചരുവം. തീ ഉതി തീ ഉതി തീരാരായ വീട്ടമ്മ. അടുപ്പില് എന്തിനോ വേണ്ടി തിളയ്ക്കുന്ന സാമ്പാര്..
സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന നേരം . ഗ്രാമത്തില് ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വഴിയിലെങ്ങും ഇരുട്ട്. അമ്പല കുളത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള ചെരുവില് ചാത്തനും, ഗോവിന്ദനും , പാക്കരനും അക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ചാത്തനും ഗോവിന്ദനും പാക്കരനും കുട്ടികാലം തൊട്ടേ കലിക്കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. ഇപ്പോള് വാര്ധക്യത്തിന്റെ പടി വാതില്ക്കല് എത്തി കുഴിയിലേക്ക് കാലും നീട്ടി ഇരിക്കുന്നു. ചാത്തന് മേമന ഇല്ലത്തെ തിരുമേനിയുടെ വീട്ടില് കൂലിപ്പനി ആയിരുന്നു. മകളെ കല്യാണം കഴിപിച്ചു അയച്ചതിന് ശേഷം കുടിലില് ചാത്തന് ഒറ്റയ്ക്കായ്. ഗോവിന്ദന്റെ സ്ഥിതിയും ഏറെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. നല്ല പ്രായത്തില് പ്രമാണിമാരുടെ പറമ്പിലെ തെങ്ങ് കയറിയും തേങ്ങ കട്ട് വിറ്റും കിട്ടുന്ന കാശിനു കള്ള് കുടിച്ചു ജീവിതം പാഴാക്കി. ഒരു കല്യാണം കഴിക്കാന് അന്ന് തോന്നാഞ്ഞതില് ഈ 70ആമ് വയസ്സിലും ഗോവിന്ദന്ന് ഖേതമുന്ട്ട്. ആ വിഷമം തീരുന്നത് പാക്കരനെ കാണുമ്പോഴാണ്. പാക്കരന്റെ കെട്ട്യോള് ദാക്ഷായണി ഒരു ദിവസം പോലും പാക്കരന് മനസാമ്മാതാനം കൊടുക്കാറില്ല. വൈകുന്നേരം മണി ആകുമ്പോഴേ ദാക്ഷായണി കുടിലിന്റെ മുന്നില് കുട്ടിചൂലുമായ് പ്രത്യക്ഷപെടും. പാക്കരനേയും കാത്ത്. മൂവരുമ് ദിവസവും ഒത്തു കൂടാരുല്ലതു ഈ അമ്പല കടവിന്റെ അടുത്താണ്. അവരുടെ ജീവിതത്തില് ആശ്വാസം കിട്ടുന്ന ഏക സമയം ഈ കുടികാഴ്ചയാണ്.
അങ്ങകലെ ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നുറുങ്ങു വെട്ടം പോലെ ഒരു വെളിച്ചം. ആരോ ചൂട്ടുമ് കത്തിച്ചു പിടിച്ചു വരികയാണ്. ചാത്തനും ഗോവിന്ദനും പാക്കരനും മുഖാമുഖം നോക്കി. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണില് ഒരു ആകാംഷ. പതുക്കെ പതുക്കെ ആ വെളിച്ചം അടുത്തെത്തി. അത് തെക്കെപുരയിലെ നാരായണന് ആയിരുന്നു. നാരായണന് , അവരുടെ സുഹൃത്താണ്. വയസ്സ് കഴിയാരായ് . നാരായണനും ചാത്തനെയും ഗോവിന്ദനെയും പാക്കരനേയും പോലെ ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന അവശേഷിപ്പാണ്. വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ദിവാന്മാര് ആ ഗ്രാമം ഭരിച്ചിരുന്നപ്പോള് നാരായണന് ദിവാന്റെ വസതിയിലെ അടുക്കള പണിക്കാരനായിരുന്നു. നാരായണന്റെ ഭാര്യ ഗോമതിക്ക് പരാതി ഒഴിഞ്ഞ നേരമില്ല.
നാരായണനെ കണ്ടതും മുഉവരുറെയും മുഖം പ്രസന്നമായ്. സന്ധ്യ മങ്ങി കഴിഞ്ഞു. ചീവിടുകലുടെ കരച്ചില് കൂടി കൂടി വരുന്നു. നാരായണനും അവരുടെ കൂടെ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.
നാരായണന് : പോയോ ?
ചാത്തന് : ഇല്ല
ഗോവിന്ദന് : എന്താ വയ്കിയെ?
നാരായണന് : ആ...വൈകി
പാക്കരന് : വൈകിയപ്പോ, ഇന്നിനി വരുമെന്ന കരുതിയില്ല
നാരായണന് : വരാതിരിക്കാന് പറ്റുവോ?
ചാത്തന് : ഗോമതിക്ക് എങ്ങനുണ്ട് ?
നാരായണന് : അങ്ങനെ തന്നെ
ഗോവിന്ദന് : (അക്ഷമയോടെ) വരില്ലേ?
നാരായണന് : വരാതിരിക്കില്ല.
പാക്കരന് : പണ്ടത്തെ പോലെയല്ല. ഇപ്പൊ എനിക്ക് തീരെ വയ്യ. നടക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. പിന്നെ ഇക്കാര്യമായതോണ്ട
ചാത്തന് : വയ്യായ്ക എനിക്കുമുണ്ട്. ഇനി എത്ര കാലം ഉണ്ടെന്ന. ഹാ... മരിക്കുന്നത് വരെ ഇതെങ്കിലും മുടങ്ങാതിരുന്ന മതിയായിരുന്നു.
നാരായണന് : ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ .... വരുന്നുണ്ട്.
(മൂവരുമ് ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. അമ്പല കുളത്തില് നിന്നും കുളി കഴിഞ്ഞു തിരുമേനിയുടെ ഭാര്യ ജാനകി നടന്നു വരുന്നു.കൈയില് സോപ്പും തോര്ത്തും. ഈറന് മാറി നനഞ്ഞൊട്ടിയ ശരീരവുമായ് ജാനകി കടന്നു പോയി )
ഗോവിന്ദന് : ഹോ... വര്ഷമെത്ര കഴിഞ്ഞു എന്നിട്ടും ഒരു മാറ്റവുമില്ല.
പാക്കരന് : ഹാ... ഇനി ഇത് എത്ര നാള് കൂടി കാണാന് കഴിയുമെന്ന ?
നാരായണന് : എന്നാല് ഞാനിറങ്ങുന്നു. നാളെ കാണാം. രാത്രി യാത്രയില്ല... ************************************************************************************************************************ നാരായണന്റെ കുടില്.
രാത്രി. ചിവിടുകലുറെ കരച്ചില് ഉച്ചസ്ഥായിയില് ആയി . കുടിലിന്റെ ഉമ്മറത്തെ റാന്തല് വിളക്കില് നോക്കി എന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നു നാരായണന്. അകത്തു ഭാര്യ ഗോമതി എന്തോ പിറുപിറുക്കുന്നു. ഗോമതിക്ക് നാല്പതിനോടടുക്കുന്ന പ്രായം. ആ ദമ്പതികള്ക്ക് കുട്ടികളില്ല. . കുടിലില് നാരായണനും ഗോമതിയും മാത്രം. സമയം കടന്നു പോകുന്നു. ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള കുടിലുകളിലെ വെളിച്ചം കേട്ടിരിക്കുന്നു. മണ്ണെണ്ണ തീര്ന്നതിനാല് റാന്തല് വിളക്കിന്റെ പ്രകാശം മങ്ങി തുടങ്ങി .അകത്തു ഗോമതി ഉറങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്.
അപ്പോള് നാരായണന് ഒരു കാല്പെരുമാറ്റം കേട്ട്. ഈ അസമയത്ത് തന്റെ കുടിലിലേക്ക് ആര് വരാന് ആണ്? നാരായണന് ആശങ്കയിലായ്. അപ്പോള് കാല്പെരുമാറ്റം അടുത്ത് അടുത്ത് വന്നു.
നാരായണന് : ആരാ?
ആഗതന് : ഞാന് ആന്നേ
നാരായണന് : ഞാന് എന്ന് പറഞ്ഞാല് ?
ആഗതന് : ഒരു കള്ളന് ആന്നേ
നാരായണന് : ആ...കള്ളനോ... എന്താ ഈ വഴിക്ക്
കള്ളന് : അത്... 2 ദിവസമേ ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേ
നാരായണന് : ആ... കേറി ഇരിക്ക്....
കള്ളന് : വേണ്ട...ഞാന് ഇവിടെ നിന്നോളാം
നാരായണന് : എന്താ വേണ്ടത്?
കള്ളന് : എന്തായാലും മതിയേ
നാരായണന് : ഇവിടെ....അങ്ങനെ വില പിടിപ്പുല്ലതായ് ഒന്നുമില്ല.
കള്ളന് : ഓ... നാരായണന് : അകത്തു ഒരു തടി പെട്ടി ഇരിപ്പുന്റ്റ്. അതിനകത്ത് വല്ലതും കാണും. ചെന്ന നോക്ക്
കള്ളന് : ഉവ്വ്. നാരായണന് : ഭാര്യ അകത്ത്തുന്റ്റ്.
കള്ളന് : ഉണര്ത്തില്ല.
നാരായണന് : ചെല്ല്
സമയം കടന്നു പോയി. അകത്തു എന്തൊക്കെയോ തട്ടും മുട്ടും ശബ്ദങ്ങളും കേള്ക്കുന്നു. നാരായണന് വിദൂരതയിലെക്ക നോക്കി കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നു, ഏകദേശം 2 മനിക്കൂര് കഴിഞ്ഞ കള്ളന് പുറത്ത് വന്നു.
നാരായണന് : എന്തേ
കള്ളന് : ഒന്നും കിട്ടിയില്ല
നാരായണന് : പിന്നെ ഇത്രയും നേരം?
കള്ളന് : അത്... ഞാന് ഇറങ്ങുന്നു
നാരായണന് : കയ്യില് വെളിച്ച്ചമുന്ടോ?
കള്ളന് : ഇല്ല നാരായണന് : നില്ക്. ചുട്ടു കത്തിച്ചു തരാം
കള്ളന് : ഓ...
നാരായണന് : ഇതാ ചുട്ടു... ഇഴ ജന്തുക്കള് ഉള്ളതാ... സുക്ഷിച്ചു പോണം
കള്ളന് : ഓ... നാരായണന് : ഇനിയും വരുമോ?
കള്ളന് : വരാം.
നാരായണന് : വരണം....
കള്ളന് ചുറ്റും കത്തിച്ചു ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നിങ്ങി. അകത്തു നിന്നും ഗോമതിയുടെ ശബ്ദം ഉയര്ന്നു.
ഗോമതി : മനുഷ്യാ നിങ്ങള് വന്നു കേടക്കുന്നുന്ടോ ?
നാരായണന് ആ കള്ളന് പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി ആത്മഗതം നടത്തി :
അയാള് ഇനി വരില്ലേ? വരുമായിരിക്കും....
കരിന്തിരി കത്തിയ് മണ്ണെണ്ണ വിലക്ക് നാരായണന് ഉതി കെടുത്തി. മണ്ണെണ്ണ ടീര്ന്നതോ കൊണ്ടോ മറ്റോ, അപ്പോള് ആ റാന്തല് വിളക്കിനു പച്ച വെളിച്ചമായിരുന്നു. *************************************************************************************************************** - ശരത് മേനോന്
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
വര്ഷം 1985. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളില് നിന്നൊഴിഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമം. വൈദ്യുതി എന്താണെന്ന് പോലും അറിയാത്ത നാട്ടുകാര്. എങ്ങും ശ്മശാന മൂകത. അങ്ങിങ്ങായ് ഒറ്റപെട്ടു നില്ക്കുന്ന കുടിലുകള്. ആ കുടിലുകളില് മങ്ങിയ റാന്തല് വിളക്കുകള്. ആ റാന്തല് വിളക്കില് വീനെരിയുന്ന ഈയാമ്പാറ്റകള്. ചെറ്റ കുടിലില് വൈകുന്നേരത്തെ കഞ്ഞിക്കായ് കാത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടികള്. അടുക്കളയിലെ മെഴുക്കു പുരണ്ട ഒരു കോണില് ഒരു ചരുവം. തീ ഉതി തീ ഉതി തീരാരായ വീട്ടമ്മ. അടുപ്പില് എന്തിനോ വേണ്ടി തിളയ്ക്കുന്ന സാമ്പാര്..
സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന നേരം . ഗ്രാമത്തില് ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വഴിയിലെങ്ങും ഇരുട്ട്. അമ്പല കുളത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള ചെരുവില് ചാത്തനും, ഗോവിന്ദനും , പാക്കരനും അക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. ചാത്തനും ഗോവിന്ദനും പാക്കരനും കുട്ടികാലം തൊട്ടേ കലിക്കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. ഇപ്പോള് വാര്ധക്യത്തിന്റെ പടി വാതില്ക്കല് എത്തി കുഴിയിലേക്ക് കാലും നീട്ടി ഇരിക്കുന്നു. ചാത്തന് മേമന ഇല്ലത്തെ തിരുമേനിയുടെ വീട്ടില് കൂലിപ്പനി ആയിരുന്നു. മകളെ കല്യാണം കഴിപിച്ചു അയച്ചതിന് ശേഷം കുടിലില് ചാത്തന് ഒറ്റയ്ക്കായ്. ഗോവിന്ദന്റെ സ്ഥിതിയും ഏറെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. നല്ല പ്രായത്തില് പ്രമാണിമാരുടെ പറമ്പിലെ തെങ്ങ് കയറിയും തേങ്ങ കട്ട് വിറ്റും കിട്ടുന്ന കാശിനു കള്ള് കുടിച്ചു ജീവിതം പാഴാക്കി. ഒരു കല്യാണം കഴിക്കാന് അന്ന് തോന്നാഞ്ഞതില് ഈ 70ആമ് വയസ്സിലും ഗോവിന്ദന്ന് ഖേതമുന്ട്ട്. ആ വിഷമം തീരുന്നത് പാക്കരനെ കാണുമ്പോഴാണ്. പാക്കരന്റെ കെട്ട്യോള് ദാക്ഷായണി ഒരു ദിവസം പോലും പാക്കരന് മനസാമ്മാതാനം കൊടുക്കാറില്ല. വൈകുന്നേരം മണി ആകുമ്പോഴേ ദാക്ഷായണി കുടിലിന്റെ മുന്നില് കുട്ടിചൂലുമായ് പ്രത്യക്ഷപെടും. പാക്കരനേയും കാത്ത്. മൂവരുമ് ദിവസവും ഒത്തു കൂടാരുല്ലതു ഈ അമ്പല കടവിന്റെ അടുത്താണ്. അവരുടെ ജീവിതത്തില് ആശ്വാസം കിട്ടുന്ന ഏക സമയം ഈ കുടികാഴ്ചയാണ്.
അങ്ങകലെ ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നുറുങ്ങു വെട്ടം പോലെ ഒരു വെളിച്ചം. ആരോ ചൂട്ടുമ് കത്തിച്ചു പിടിച്ചു വരികയാണ്. ചാത്തനും ഗോവിന്ദനും പാക്കരനും മുഖാമുഖം നോക്കി. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണില് ഒരു ആകാംഷ. പതുക്കെ പതുക്കെ ആ വെളിച്ചം അടുത്തെത്തി. അത് തെക്കെപുരയിലെ നാരായണന് ആയിരുന്നു. നാരായണന് , അവരുടെ സുഹൃത്താണ്. വയസ്സ് കഴിയാരായ് . നാരായണനും ചാത്തനെയും ഗോവിന്ദനെയും പാക്കരനേയും പോലെ ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന അവശേഷിപ്പാണ്. വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് ദിവാന്മാര് ആ ഗ്രാമം ഭരിച്ചിരുന്നപ്പോള് നാരായണന് ദിവാന്റെ വസതിയിലെ അടുക്കള പണിക്കാരനായിരുന്നു. നാരായണന്റെ ഭാര്യ ഗോമതിക്ക് പരാതി ഒഴിഞ്ഞ നേരമില്ല.
നാരായണനെ കണ്ടതും മുഉവരുറെയും മുഖം പ്രസന്നമായ്. സന്ധ്യ മങ്ങി കഴിഞ്ഞു. ചീവിടുകലുടെ കരച്ചില് കൂടി കൂടി വരുന്നു. നാരായണനും അവരുടെ കൂടെ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.
നാരായണന് : പോയോ ?
ചാത്തന് : ഇല്ല
ഗോവിന്ദന് : എന്താ വയ്കിയെ?
നാരായണന് : ആ...വൈകി
പാക്കരന് : വൈകിയപ്പോ, ഇന്നിനി വരുമെന്ന കരുതിയില്ല
നാരായണന് : വരാതിരിക്കാന് പറ്റുവോ?
ചാത്തന് : ഗോമതിക്ക് എങ്ങനുണ്ട് ?
നാരായണന് : അങ്ങനെ തന്നെ
ഗോവിന്ദന് : (അക്ഷമയോടെ) വരില്ലേ?
നാരായണന് : വരാതിരിക്കില്ല.
പാക്കരന് : പണ്ടത്തെ പോലെയല്ല. ഇപ്പൊ എനിക്ക് തീരെ വയ്യ. നടക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. പിന്നെ ഇക്കാര്യമായതോണ്ട
ചാത്തന് : വയ്യായ്ക എനിക്കുമുണ്ട്. ഇനി എത്ര കാലം ഉണ്ടെന്ന. ഹാ... മരിക്കുന്നത് വരെ ഇതെങ്കിലും മുടങ്ങാതിരുന്ന മതിയായിരുന്നു.
നാരായണന് : ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ .... വരുന്നുണ്ട്.
(മൂവരുമ് ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. അമ്പല കുളത്തില് നിന്നും കുളി കഴിഞ്ഞു തിരുമേനിയുടെ ഭാര്യ ജാനകി നടന്നു വരുന്നു.കൈയില് സോപ്പും തോര്ത്തും. ഈറന് മാറി നനഞ്ഞൊട്ടിയ ശരീരവുമായ് ജാനകി കടന്നു പോയി )
ഗോവിന്ദന് : ഹോ... വര്ഷമെത്ര കഴിഞ്ഞു എന്നിട്ടും ഒരു മാറ്റവുമില്ല.
പാക്കരന് : ഹാ... ഇനി ഇത് എത്ര നാള് കൂടി കാണാന് കഴിയുമെന്ന ?
നാരായണന് : എന്നാല് ഞാനിറങ്ങുന്നു. നാളെ കാണാം. രാത്രി യാത്രയില്ല... ************************************************************************************************************************ നാരായണന്റെ കുടില്.
രാത്രി. ചിവിടുകലുറെ കരച്ചില് ഉച്ചസ്ഥായിയില് ആയി . കുടിലിന്റെ ഉമ്മറത്തെ റാന്തല് വിളക്കില് നോക്കി എന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നു നാരായണന്. അകത്തു ഭാര്യ ഗോമതി എന്തോ പിറുപിറുക്കുന്നു. ഗോമതിക്ക് നാല്പതിനോടടുക്കുന്ന പ്രായം. ആ ദമ്പതികള്ക്ക് കുട്ടികളില്ല. . കുടിലില് നാരായണനും ഗോമതിയും മാത്രം. സമയം കടന്നു പോകുന്നു. ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള കുടിലുകളിലെ വെളിച്ചം കേട്ടിരിക്കുന്നു. മണ്ണെണ്ണ തീര്ന്നതിനാല് റാന്തല് വിളക്കിന്റെ പ്രകാശം മങ്ങി തുടങ്ങി .അകത്തു ഗോമതി ഉറങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്.
അപ്പോള് നാരായണന് ഒരു കാല്പെരുമാറ്റം കേട്ട്. ഈ അസമയത്ത് തന്റെ കുടിലിലേക്ക് ആര് വരാന് ആണ്? നാരായണന് ആശങ്കയിലായ്. അപ്പോള് കാല്പെരുമാറ്റം അടുത്ത് അടുത്ത് വന്നു.
നാരായണന് : ആരാ?
ആഗതന് : ഞാന് ആന്നേ
നാരായണന് : ഞാന് എന്ന് പറഞ്ഞാല് ?
ആഗതന് : ഒരു കള്ളന് ആന്നേ
നാരായണന് : ആ...കള്ളനോ... എന്താ ഈ വഴിക്ക്
കള്ളന് : അത്... 2 ദിവസമേ ഒന്നും കിട്ടിയില്ലേ
നാരായണന് : ആ... കേറി ഇരിക്ക്....
കള്ളന് : വേണ്ട...ഞാന് ഇവിടെ നിന്നോളാം
നാരായണന് : എന്താ വേണ്ടത്?
കള്ളന് : എന്തായാലും മതിയേ
നാരായണന് : ഇവിടെ....അങ്ങനെ വില പിടിപ്പുല്ലതായ് ഒന്നുമില്ല.
കള്ളന് : ഓ... നാരായണന് : അകത്തു ഒരു തടി പെട്ടി ഇരിപ്പുന്റ്റ്. അതിനകത്ത് വല്ലതും കാണും. ചെന്ന നോക്ക്
കള്ളന് : ഉവ്വ്. നാരായണന് : ഭാര്യ അകത്ത്തുന്റ്റ്.
കള്ളന് : ഉണര്ത്തില്ല.
നാരായണന് : ചെല്ല്
സമയം കടന്നു പോയി. അകത്തു എന്തൊക്കെയോ തട്ടും മുട്ടും ശബ്ദങ്ങളും കേള്ക്കുന്നു. നാരായണന് വിദൂരതയിലെക്ക നോക്കി കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നു, ഏകദേശം 2 മനിക്കൂര് കഴിഞ്ഞ കള്ളന് പുറത്ത് വന്നു.
നാരായണന് : എന്തേ
കള്ളന് : ഒന്നും കിട്ടിയില്ല
നാരായണന് : പിന്നെ ഇത്രയും നേരം?
കള്ളന് : അത്... ഞാന് ഇറങ്ങുന്നു
നാരായണന് : കയ്യില് വെളിച്ച്ചമുന്ടോ?
കള്ളന് : ഇല്ല നാരായണന് : നില്ക്. ചുട്ടു കത്തിച്ചു തരാം
കള്ളന് : ഓ...
നാരായണന് : ഇതാ ചുട്ടു... ഇഴ ജന്തുക്കള് ഉള്ളതാ... സുക്ഷിച്ചു പോണം
കള്ളന് : ഓ... നാരായണന് : ഇനിയും വരുമോ?
കള്ളന് : വരാം.
നാരായണന് : വരണം....
കള്ളന് ചുറ്റും കത്തിച്ചു ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നിങ്ങി. അകത്തു നിന്നും ഗോമതിയുടെ ശബ്ദം ഉയര്ന്നു.
ഗോമതി : മനുഷ്യാ നിങ്ങള് വന്നു കേടക്കുന്നുന്ടോ ?
നാരായണന് ആ കള്ളന് പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി ആത്മഗതം നടത്തി :
അയാള് ഇനി വരില്ലേ? വരുമായിരിക്കും....
കരിന്തിരി കത്തിയ് മണ്ണെണ്ണ വിലക്ക് നാരായണന് ഉതി കെടുത്തി. മണ്ണെണ്ണ ടീര്ന്നതോ കൊണ്ടോ മറ്റോ, അപ്പോള് ആ റാന്തല് വിളക്കിനു പച്ച വെളിച്ചമായിരുന്നു. *************************************************************************************************************** - ശരത് മേനോന്
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Friday, July 2, 2010
Tomorrow...
Vikram was walking into the dark, unknowing where he is going. The cold night was filled with darkness. There was no sound except from the mild cry of a lonely owl. He walked with strong foot steps, amidst the fog. The parallel rails which were running beside him saw no end. He felt, the railway track which is stretching beside him is leading to the end of the world. He had no desire, no wish to fulfill. No responsibilities or no fear. The only question in front of him was , “What Next?”
Vikram had no clue of what he is doing. He was driven by an unknown force. There were several trains which ran on a fast pace over the track which he is standing right now, carrying a thousand lives, a million hopes and a billion dreams. This life is a miraculous adventure, where no one knows what happens in the next moment. He had decided to leave this nasty life and to explore the unknown world. It was then he noticed someone lying in a distance on the track. At first, He couldn’t identify what it was. It seemed like a bundle. Or was it a mirage? Is it an illusion or is it really a dead body?
Click here to read further
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Vikram had no clue of what he is doing. He was driven by an unknown force. There were several trains which ran on a fast pace over the track which he is standing right now, carrying a thousand lives, a million hopes and a billion dreams. This life is a miraculous adventure, where no one knows what happens in the next moment. He had decided to leave this nasty life and to explore the unknown world. It was then he noticed someone lying in a distance on the track. At first, He couldn’t identify what it was. It seemed like a bundle. Or was it a mirage? Is it an illusion or is it really a dead body?
Click here to read further
ALL RIGHTS RESERVED.NO PART OF THIS MATERIAL PROTECTED BY THE COPYRIGHT MAY BE REPRODUCED OR UTILIZED IN ANY FORM BY ANY MEANS, ELECTRONIC OR MECHANICAL. USERS ARE FORBIDDEN TO REPRODUCE,REPUBLISH,REDISTRIBUTE, OR FORWARD ANY MATERIAL FROM THIS JOURNAL IN EITHER MACHINE READABLE FORM OR ANY OTHER FORM WITHOUT THE PERMISSION OF THE AUTHOR
Subscribe to:
Posts (Atom)